ผู้ต้องขังในห้องขังทยอยกลับมา หูเจี้ยนหมิงกับหยางปอดูเหนื่อยล้ามาก พอกลับมาถึงก็ล้มตัวลงนอนทันที ไม่มีท่าทีอยากคุยกันเลย
อันเสี่ยวไห่นอนนิ่งอยู่บนเตียง สมองกำลังเรียบเรียงข้อมูลต่าง ๆ อยู่ตลอดเวลา กระทั่งใกล้ถึงเวลาอาหารกลางวัน ผู้คุมก็เข้ามาคุมตัวพวกเขาไปกินข้าวที่โรงอาหาร
ช่วงเช้าคนห้อง 232 ไม่ได้ทำงานเพราะถูกสอบสวนแบบกะทันหัน แต่ช่วงบ่ายยังไงก็หนีไม่พ้น ไม่แน่ว่าตอนกลางคืนอาจต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อชดเชยงานที่ไม่ได้ทำตอนเช้าอีก
เมื่อมองผู้คุมวัยกลางคนที่เดินตามหลังมา สีหน้าไร้อารมณ์ อันเสี่ยวไห่ก็อดนึกถึงหลิวชงไม่ได้ เขาไม่ได้เจออีกฝ่ายมาพักหนึ่งแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้ผู้คุมหนุ่มที่เต็มไปด้วยพลังและความเห็นอกเห็นใจคนนั้นเป็นยังไงบ้าง
ตอนกินข้าว ผู้ต้องขังในห้องเดียวกันต้องนั่งด้วยกัน เพราะห้อง 232 มีแค่ 3 คน พวกเขาจึงต้องไปนั่งร่วมโต๊ะกับคนอื่นอยู่บ่อย ๆ
อันเสี่ยวไห่สังเกตมานานแล้วว่ามีคนหลายคนจงใจหรือไม่ก็ทำทีบังเอิญมานั่งข้างเขา แถมยังชวนคุยเสียงเบาเพื่อสนิทสนมด้วย อันเสี่ยวไห่มักยิ้มแย้ม แสดงท่าทีทั้งนอบน้อมและถ่อมตัว แต่ในใจกลับระแวดระวังเต็มที่
คนที่คิดจะทำร้ายคุณ มักต้องเข้ามาใกล้คุณเสียก่อน ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็ลงมือได้ยากขึ้นมาก เรื่องนี้อันเสี่ยวไห่เข้าใจดี
หูเจี้ยนหมิงกับหยางปอแทบไม่พูดกัน และไม่สบตาหรือมีปฏิสัมพันธ์กับคนเหล่านั้นเลย
ในละครหลายเรื่อง โรงอาหารในคุกมักเป็นสถานที่สำคัญที่ทำให้ความขัดแย้งระหว่างนักโทษปะทุขึ้น แต่นั่นเป็นเพียงความต้องการของการสร้างสรรค์งานศิลปะเท่านั้น ความจริงไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย