สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ตอนอันเสี่ยวไห่ถูกคุมตัวกลับเข้าเรือนจำห้องขังหมายเลข 27 เขาสัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เผิงหยวนกุ้ยนั่งยอง ๆ อยู่คนเดียวตรงมุมกำแพง ภายนอกดูไม่ผิดปกติอะไร แต่อันเสี่ยวไห่รู้ดีว่าใต้เสื้อผ้าของอีกฝ่ายคงเต็มไปด้วยบาดแผลแล้ว
จ้าวเต๋อ หรือหัวโจกที่ถูกอันเสี่ยวไห่ซ้อม นอนอยู่บนเตียง จ้องเขาไม่วางตา แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต เพียงแต่มีผ้าก๊อซแปะอยู่บนสันจมูก ทำให้ดูออกจะน่าขันอยู่บ้าง
อันเสี่ยวไห่หลบสายตาจ้าวเต๋อ ก้มหน้าเดินช้า ๆ ไปยังเตียงของอีกฝ่าย
ขณะที่ทุกคนคิดว่าอันเสี่ยวไห่กำลังจะยอมอ่อนข้อให้จ้าวเต๋อ เขากลับยกเท้าขึ้นฉับพลัน แล้วกระทืบลงบนคอของจ้าวเต๋ออย่างแรง!
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น เรือนจำห้องขังหมายเลข 27 พลันกลับมาชุลมุนอีกครั้ง คราวนี้เผิงหยวนกุ้ยที่นั่งยองอยู่ตรงมุมกำแพงไม่ต้องรอให้อันเสี่ยวไห่เรียก เขาก็คำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าร่วมวงต่อสู้ ดวงตาแดงก่ำราวกับคนคลุ้มคลั่ง!
จากนั้นผู้คุมก็รีบมาถึง แล้วพาพวกเขาไปห้องพยาบาล ก่อนจะส่งต่อไปโรงพยาบาลประชาชนประจำเมือง ทุกอย่างดำเนินไปตามขั้นตอนเดิมอีกครั้ง
คราวนี้อันเสี่ยวไห่บาดเจ็บหนักกว่าครั้งก่อนมาก
จ้าวเต๋อก็ไม่ต่างกัน เท้าของอันเสี่ยวไห่กระทืบเข้าที่คอจนกระดูกลูกกระเดือกแตกร้าว คาดว่าอีกนานกว่าจะพูดได้ตามปกติ
คราวนี้อันเสี่ยวไห่ไม่ได้รับแค่โทษภาคทัณฑ์ แต่ถูกเพิ่มโทษจำคุกอีกสามเดือน โม่ชิ่งเหลียนส่งรายงานไปแล้ว
ส่วนจ้าวเต๋อ เผิงหยวนกุ้ย และคนอื่น ๆ จะถูกลงโทษอย่างไร อันเสี่ยวไห่ไม่ได้สนใจ เพราะต่อให้ไปยุ่งก็ไม่มีประโยชน์อะไร