หลังจุดตะเกียงได้ไม่นาน…
เย่เฉิงเฟิงสวมอาภรณ์วิญญาณระดับฟ้าซึ่งตงตงเหยาเตรียมไว้ให้ เขารู้สึกสดชื่นปลอดโปร่ง เปี่ยมด้วยความฮึกเหิม ดูองอาจหล่อเหลาราวบุรุษรูปงามไร้ผู้ใดเทียบ มีเพียงผู้อ่านทุกท่านที่อยู่หน้าจอเท่านั้นที่หล่อกว่าเขาอยู่นิดหน่อย
บัดนี้เขาไม่จำเป็นต้องหวาดหวั่นพรั่นพรึง คอยกังวลถึงภัยคุกคามจากเหล่าองค์ชาย ขุนนาง ตลอดจนสำนักและตระกูลใหญ่ทั้งหลายอีกต่อไป
อาภรณ์วิญญาณระดับฟ้าที่ตงตงเหยาเตรียมไว้ให้ สามารถต้านการโจมตีเต็มกำลังจากผู้ฝึกตนเขตเทพมนุษย์ได้โดยไม่ฉีกขาด นับเป็นเกราะชั้นยอดอย่างแท้จริง
ยิ่งมียวนเทียนกัง เทพเซียนผู้เหยียบแผ่นดิน คอยคุ้มกันอยู่ข้างกาย ความปลอดภัยของเขาก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวในพริบตา
“ไหลฝู!”
เย่เฉิงเฟิงผลักประตูห้องออกแล้วตะโกนเรียก
ไหลฝูรีบร้อนวิ่งเข้ามา
“ท่านอ๋อง มีสิ่งใดจะรับสั่งพ่ะย่ะค่ะ!”
“ไหลฝู ทหารรักษาพระองค์ 800 นายของข้ามาถึงแล้วหรือยัง?”
เมื่อคืนนี้เย่เฉิงเฟิงสั่งให้ระบบจัดทหารเกราะดำ 800 นายเข้าไปประจำในค่ายทหารรักษาพระองค์ เพื่อแทนที่ทหารชุดเดิมซึ่งรับหน้าที่คุ้มกันเขา
ไหลฝูส่ายหน้า “ทูลท่านอ๋อง ทหารรักษาพระองค์ 800 นายยังมาไม่ถึงพ่ะย่ะค่ะ บางทีขันทีหวังอาจกำลังคัดเลือกอย่างพิถีพิถันเพื่อท่านอ๋องอยู่ ท้ายที่สุดทหารทั้ง 800 นายนี้จะเป็นองครักษ์ส่วนพระองค์ของท่านอ๋อง ขันทีหวังย่อมไม่ทำอย่างลวก ๆ เป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ”
ไหลฝูไหนเลยจะรู้ว่า ระบบจัดเตรียมทหารรักษาพระองค์ 800 นายไว้เรียบร้อยแล้ว ต่อให้หวังเต๋อคัดเลือกอย่างไรก็มีแต่ทหารเกราะดำที่ระบบกำหนดไว้เท่านั้น
“แย่แล้ว ท่านอ๋อง!”
ชิงเหนียววิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“ท่านอ๋อง จวนจิ้งหย่วนโหวส่งคนมาส่งสาร ทั้งยังนำของกำนัลมามากมาย ดูคล้ายกับของที่ท่านอ๋องเคยมอบให้คุณหนูไป๋เลยเพคะ” เสียงของชิงเหนียวเบาลงเรื่อย ๆ จนแทบไม่ได้ยิน
“ฮ่า ๆ ๆ!” เย่เฉิงเฟิงได้ฟังแล้วฝืนยิ้ม ก่อนจะคลายใจลง “สามีภรรยาเดิมทีเปรียบดั่งนกในป่าเดียวกัน ครั้นภัยใหญ่ประชิด ต่างก็แยกย้ายบินหนี ยิ่งไปกว่านั้น ข้ากับนางก็เป็นเพียงสหายกันเท่านั้น”
เย่เฉิงเฟิงหันไปสั่งไหลฝูที่อยู่ข้างกาย “ไหลฝู จงส่งคนไปรับของกำนัลไว้ ต้อนรับพวกเขาให้ดี อย่าให้เสียมารยาทของข้า”
แววเคียดแค้นวูบผ่านดวงตาของไหลฝู เขากล่าวอย่างขุ่นเคือง “ท่านอ๋อง จิ้งหย่วนโหวทรยศพวกเรา! แต่ก่อนเขาไม่ใช่คนเช่นนี้ ยิ่งคุณหนูไป๋ก็เป็นคนใจดำไร้คุณธรรมเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”
เย่เฉิงเฟิงยกมือห้าม “พอแล้วไหลฝู จงทำตามคำข้า ไปรับของทั้งหมดไว้ อย่าไปถือสาพวกเขา”
“บัดนี้พวกเขาคิดว่าข้าไร้ประโยชน์แล้ว จึงแทบรอไม่ไหวที่จะตัดขาดกับข้า แล้วไปหานายคนใหม่เพื่อพึ่งพิง เรื่องนี้หาใช่เรื่องใหญ่โตอันใดไม่”
ชิงเหนียวกล่าวอย่างไม่พอใจ “ไม่ ท่านอ๋อง”
“จิ้งหย่วนโหวเป็นคนไร้ยางอาย ส่วนไป๋หนิงปิงก็เป็นหญิงแพศยาเพคะ”
“พวกเราจะติดตามท่านไปตลอด ต่อให้ต้องตาย ข้ากับไหลฝูก็ไม่มีวันจากท่านอ๋องไปเพคะ”
ไหลฝูกล่าวว่า “ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง พวกเราจะติดตามท่านไปตลอด ต่อให้ต้องบุกภูเขาดาบลุยทะเลเพลิง ก็จะอยู่เคียงข้างท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”
เย่เฉิงเฟิงเผยรอยยิ้มบาง ๆ “พอแล้ว ข้าจะไปดูพร้อมกับพวกเจ้า”
เย่เฉิงเฟิงสาวเท้ามุ่งหน้าไปยังโถงใหญ่เรือนหน้า ชิงเหนียวกับไหลฝูรีบตามไปติด ๆ
โถงใหญ่เรือนหน้า
หงหลวน สาวใช้คนสนิทของไป๋หนิงปิง เงยหน้ามองระเบียงอย่างกระวนกระวาย พลางพึมพำเสียงเบา “เหตุใดองค์ชายเก้าจึงยังไม่มาอีก หรือเขาจะเข้าใจผิดว่าเป็นความตั้งใจของคุณหนู!”
“เฮ้อ แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ความตั้งใจของคุณหนู เป็นความคิดของท่านโหวต่างหาก คุณหนูไม่ยอมตัดขาดกับองค์ชายเก้า จึงถูกท่านโหวกักตัวไว้แล้ว”
แค่ก ๆ ๆ!
พ่อบ้านของจวนจิ้งหย่วนโหวที่อยู่ข้าง ๆ กระแอมเตือนหงหลวนหลายครั้ง
เมื่อได้ยินเสียงกระแอมของพ่อบ้าน หงหลวนก็หยุดพึมพำทันที
ไม่กี่นาทีต่อมา เย่เฉิงเฟิงก็สาวเท้าเข้ามาหาพวกเขา
หงหลวนก้าวออกไปอย่างตื่นเต้น ตั้งใจจะอธิบายแทนคุณหนูของตน ทว่าพ่อบ้านจวนโหวชิงประสานมือคารวะก่อน “ท่านอ๋อง”
เย่เฉิงเฟิงเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ก่อนชี้ไปยังหีบไม้แดงใบใหญ่ในลาน “พ่อบ้านหลี่ วันนี้เจ้ามาคืนของกำนัลแทนท่านโหว ของทั้งหมดวางอยู่ตรงนี้หรือ?”
พ่อบ้านหลี่ยิ้มเจื่อน “ทูลท่านอ๋อง ของทั้งหมดอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
เย่เฉิงเฟิงโบกมือไล่ “ในเมื่อคืนของกำนัลแล้ว พวกเจ้าก็กลับไปเถิด!”
“ข้ารับของไว้แล้ว นับจากนี้ไป เย่เฉิงเฟิงกับจวนจิ้งหย่วนโหวของพวกเจ้าไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก”
“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง พวกเราจะกลับเดี๋ยวนี้”
เมื่อพ่อบ้านหลี่สบเข้ากับสายตาเย็นชาของเย่เฉิงเฟิง ก็รีบนำบ่าวรับใช้ของจวนโหวออกจากจวนองค์ชายเก้า
หงหลวนไม่ได้จากไป นางหยิบซองจดหมายออกมายื่นให้เย่เฉิงเฟิง “องค์ชายเก้า เรื่องทั้งหมดในวันนี้ไม่ใช่ความตั้งใจของคุณหนู คุณหนูไม่ได้คิดจะตัดขาดกับท่าน
คุณหนูยังถูกท่านโหวกักตัวไว้เพราะเรื่องนี้ ท่านอย่าได้ตำหนิคุณหนูเลยนะเพคะ นี่เป็นจดหมายที่คุณหนูเขียนถึงท่าน”
เย่เฉิงเฟิงรับซองจดหมายมา กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ข้ารับจดหมายไว้แล้ว เจ้าเองก็กลับไปเถิด”
เมื่อเห็นว่าเย่เฉิงเฟิงไม่เชื่อคำพูดของตน หงหลวนก็รีบคิดจะอธิบาย
แต่เย่เฉิงเฟิงไม่เปิดโอกาสให้นางพูด เขาหันหลังเดินไปยังเรือนหลัง ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังให้เห็น
ชิงเหนียวแค่นเสียงเย็นชา
“เอาละ ท่านอ๋องไม่อยู่แล้ว เจ้าไม่ต้องเสแสร้งอีก รีบออกไปเสีย ท่านอ๋องของพวกเราไม่ต้อนรับคนจากจวนจิ้งหย่วนโหวแม้แต่คนเดียว”
“ไปเสียเดี๋ยวนี้”
หงหลวนมองชิงเหนียวอย่างเศร้าโศก “ชิงเหนียว เจ้า…”
“พอแล้ว ไม่ต้องพูด รีบออกไปจากที่นี่เสีย” ชิงเหนียวตัดบทอย่างไม่สบอารมณ์ ยามนี้นางไม่อยากเห็นหน้าหงหลวนแม้แต่ชั่วขณะเดียว
“ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” หงหลวนขอบตาแดงก่ำ ก่อนวิ่งออกจากจวนองค์ชายเก้า
สายลับที่เฝ้าจับตาจวนองค์ชายเก้าอยู่โดยรอบ ต่างส่งข่าวที่ตนเห็นกลับไปยังตระกูลของตน
ส่วนเย่เฉิงเฟิงเมื่อกลับมาถึงเรือนหลัง ก็มองยวนเทียนกังที่ยืนอยู่ตรงหน้า “ท่านแม่ทัพ ข้ารู้ถึงปณิธานอันยิ่งใหญ่ของท่าน แต่ยามนี้ยังไม่ใช่เวลา สุสานหลวงไม่มีทางยอมให้ท่านลงมือในเมืองหลวงตามใจ”
“เมื่อข้ามีกำลังกล้าแข็งพอ พวกเราจะกลับมาอีกครั้ง ถึงเวลานั้น ตำแหน่งนั้นต้องเป็นของข้าเท่านั้น”
ยวนเทียนกังก้มศีรษะ ประสานหมัด “พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง!”
“ยวนเทียนกังทราบแล้วว่าควรทำเช่นไร”
เมื่อเห็นว่ายวนเทียนกังเข้าใจความหมายของตน เย่เฉิงเฟิงก็พยักหน้าเล็กน้อย แล้วส่งเสียงรับคำในลำคอ
“ท่านแม่ทัพ ก่อนจะมีองครักษ์เขตเทพมนุษย์มาอยู่ข้างกายข้า คงต้องรบกวนท่านช่วยคุ้มครองข้าแล้ว”
ยวนเทียนกังกล่าวว่า “ท่านอ๋อง นี่เป็นหน้าที่ของยวนเทียนกัง การได้ทำงานรับใช้ท่านอ๋อง ยวนเทียนกังเต็มใจพ่ะย่ะค่ะ”
สิ้นเสียงของยวนเทียนกัง
เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังมาจากด้านหน้า
เย่เฉิงเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ท่านอ๋อง เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
“ซื่อจื่อแห่งจวนเจียงเซี่ยโหวพาคนบุกเข้ามาในจวน พ่อบ้านไหลฝูเข้าไปเจรจา แต่ถูกองครักษ์ที่ซื่อจื่อแห่งเจียงเซี่ยโหวพามาทำร้ายจนบาดเจ็บแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เพียะ!
เย่เฉิงเฟิงฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะไม้อย่างเดือดดาล
“บัดซบ!”
“หลี่อวิ๋น เขาคิดจะก่อกบฏหรือไร?”
เย่เฉิงเฟิงโกรธเกรี้ยว ก้าวฉับ ๆ มุ่งหน้าไปยังเรือนหน้า โดยมียวนเทียนกังตามติดอยู่เบื้องหลัง
เรือนหน้า
ไหลฝูแขนหลุดจากข้อ นอนอยู่บนพื้นพลางจ้องหลี่อวิ๋นด้วยความโกรธ “ซื่อจื่อหลี่ ท่านพาคนบุกเข้าจวนองค์ชายโดยพลการ จวนเจียงเซี่ยโหวคิดจะก่อกบฏหรือ?”
หลี่อวิ๋นหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน
“ก่อกบฏ? เย่เฉิงเฟิงคู่ควรหรือ?”
“ก็แค่องค์ชายไร้ประโยชน์คนหนึ่ง อ้อ ไม่สิ บัดนี้เป็นอ๋องไร้ประโยชน์แล้ว”
“พอเขาออกจากเมืองหลวงไปแล้ว ยังไม่รู้ว่าจะ…”
ชายชราข้างกายหลี่อวิ๋นรีบเอ่ยขัด “ซื่อจื่อ!”