หนทางจัดหาปืนถือว่าลุล่วงแล้ว ใจของจางอี้จึงเบาสบายขึ้นไม่น้อย
ในยุคโลกันต์ หากมีของสิ่งนี้ ไม่ว่าเจอมนุษย์หรือสิ่งไม่ใช่มนุษย์ ก็จะมีความมั่นใจอย่างมหาศาล
วันรุ่งขึ้น จางอี้เก็บข้าวของสำคัญในบ้านทั้งหมดเข้าสู่มิติส่วนตัว
บ้านจะถูกปรับปรุงเป็นที่หลบภัย เขาจึงต้องย้ายไปพักที่โรงแรมชั่วคราว
ตั้งแต่เช้าตรู่ หมู่บ้านเยว่ลู่มีรถตู้สีดำสามคันแล่นเข้ามา
คนงานจำนวนมากในชุดยูนิฟอร์มของบริษัทจ้านหลงลงจากรถ เริ่มวัดเก็บข้อมูลบ้านของจางอี้
เพื่อนบ้านรอบข้างเห็นภาพนี้ สายตาก็เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
"จางอี้นี่ช่วงนี้กินอะไรผิดสำแดงหรือเปล่า? ทำไมชอบก่อเรื่องไม่เข้าท่าอยู่เรื่อย"
เพื่อนร่วมงานบางคนยังหัวเราะเยาะว่า "นั่นสิ เมื่อสองสามวันก่อนที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ฉันเห็นเขาซื้อของกินเต็มสามรถเข็นเลยนะ!"
"ฮ่าๆๆ! ไม่รู้ที่ไหนคงคิดว่าโลกจะแตกแล้ว ตุนของกินไว้ตั้งมากขนาดนั้น ถ้าหมดอายุจะไม่เสียของหมดหรือไง?"
"บางทีอาจเป็นเพราะสภาพจิตใจมีปัญหาอะไรสักอย่างก็ได้!"
ทุกคนไม่เข้าใจพฤติกรรมผิดปกติของจางอี้ แต่ก็ไม่มีใครสนใจจริงจัง แค่มองว่าจางอี้เป็นเรื่องตลกเท่านั้น
แม้แต่ฟางอวี่ฉิงและหลินไฉ่หนิงก็คิดว่าจางอี้สมองมีปัญหา
หลินไฉ่หนิงพูดอย่างเพิ่งเข้าใจแจ่มแจ้งว่า "ฉันคิดออกแล้วล่ะ มิน่าล่ะวันนั้นเขาถึงไปกินข้าวที่ร้านมิชลินสามดาว ที่แท้ก็สมองเสีย!"
ฟางอวี่ฉิงขมวดคิ้ว แต่ในใจกลับอึดอัดเป็นพิเศษ
พอนึกถึงวันนั้น เธออุตส่าห์เข้าไปทักจางอี้เอง แถมช่วยเข็นของมากมายกลับบ้านจนขาแทบลาก ก็โกรธแค้นเต็มอก