จางอี้ทิ้งที่อยู่ไว้ ให้พนักงานร้านไห่ตี่เลาส่งน้ำซุปหม้อไฟกลับมาให้ทีหลัง
ส่วนวัตถุดิบอาหารนั้น ตอนนั้นสามารถเอามาจากคลังสินค้าของวอล-มาร์ทได้โดยตรง
มีเพียงน้ำซุปหม้อไฟเท่านั้น ของแบบนี้ไม่มีทางเอาออกมาขายจริงจัง ต่อให้เป็นน้ำซุปหม้อไฟแบบซองที่หาซื้อได้ตามตลาด เมื่อเทียบกับของในร้านแล้วก็ต่างกันลิบลับ
ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีใครวิ่งไปกินหม้อไฟที่ร้านหรอก
กินข้าวเสร็จ จางอี้เตรียมกลับบ้าน มือถือก็ได้รับสายจากผู้จัดการโรงแรมห้าดาว
"คุณจาง งานเลี้ยง 500 โต๊ะที่คุณสั่งไว้ พวกเราเตรียมพร้อมหมดแล้ว ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณสะดวกรับของได้เลยไหมครับ"
"อืม พวกคุณส่งมาก็แล้วกัน"
จางอี้กลับมาถึงบ้าน รอให้พวกเขาส่งของอร่อยๆ มาให้
งานเลี้ยง 500 โต๊ะนี่ เพียงพอให้เขากินได้สองสามปีเลยทีเดียว
ยังไงในมือก็ยังมีอีกแปดเก้าล้าน ตอนนี้เขาใช้เงินไม่รู้สึกเสียดายเลยสักนิด กลับตรงกันข้ามคือร้อนใจอยากใช้เงินทั้งหมดให้หมดโดยเร็ว
ระหว่างทางกลับบ้าน จางอี้ครุ่นคิดถึงสิ่งที่ตัวเองยังอยากกิน
ดังนั้น เขาจึงสั่งอาหารไปยังร้านอาหารชื่อดังหลายแห่งในเมืองเทียนไห่ ให้พวกเขาส่งมาให้ร้านละ 100 โต๊ะ
อาหารแปดสไตล์ใหญ่ รวมถึงอาหารตะวันตก รวมแล้วเขาสั่งไปหลายพันโต๊ะ!
ทีนี้ล่ะ เท่ากับจัดการเรื่องอาหารการกินของตัวเองไปอีกครึ่งชีวิตเลยทีเดียว
ไม่นานต่อมา ขบวนรถขนส่งอาหารของหงฝูเทียนเซี่ยก็มาถึงหน้าหมู่บ้านเยว่ลู่
รถยนต์ยี่สิบสามสิบคันเคลื่อนขบวนมาอย่างมโหฬาร จนแทบจะปิดถนนทั้งสาย แน่นขนัดจนน้ำไหลไม่ผ่านเลยทีเดียว นี่ทำให้เพื่อนบ้านในหมู่บ้านถึงกับตาค้าง