"ตึง~"
ร่างดั่งภูตผีของหัวอวิ๋นเทียนเพิ่งปรากฏตัวด้านหลังเย่เสวียน ทันใดนั้น เสียงอู้อี้หนักหน่วงก็ดังขึ้น
หัวอวิ๋นเทียนรู้สึกเพียงว่าตัวเองถูกอะไรบางอย่างเตะเข้าให้ ร่างกายพลันกระเด็นถอยหลังลอยละลิ่ว
เขากลิ้งเกลือกบนพื้นหลายตลบ กว่าจะยันกายลุกขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก
"เกิดอะไรขึ้น? เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?"
หัวอวิ๋นเทียนส่ายศีรษะที่ยังมึนงง
เขาแน่ใจว่าเมื่อครู่เย่เสวียนไม่ได้ขยับ
แล้วเขาถูกอะไรเตะกระเด็นออกไป?
จอมราชันยุทธ์ระดับหกดาวผู้ยิ่งใหญ่ กลับถูกใครบางคนเตะกระเด็นโดยไม่ทันรู้ตัว?
เรื่องนี้หากพูดออกไป เกรงว่าคงไม่มีใครเชื่อ
แต่เมื่อครู่ หัวอวิ๋นเทียนกลับประสบกับเหตุการณ์ประหลาดเช่นนี้ด้วยตัวเอง
หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง หัวอวิ๋นเทียนก็เงยหน้าขึ้นทันที: "เย่เสวียน เจ้าชนะแล้ว การสืบทอดของเขาศักดิ์สิทธิ์ เจ้าเอาไปเถอะ"
"โอ? เจ้าไม่ฆ่าข้าแล้วรึ?"
มองดูหัวอวิ๋นเทียนที่เหมือนเปลี่ยนนิสัยไปในทันที เย่เสวียนยิ้มเอ่ย
หัวอวิ๋นเทียนย่อมต้องการฆ่าเย่เสวียน
แต่ในตัวเย่เสวียนได้เผยปริศนามากมายเกินไปแล้ว
เริ่มจากการขโมยการสืบทอดของหัวอวิ๋นเทียนจากใต้ไข่มุกวิญญาณอย่างเงียบเชียบ
ต่อด้วยท่านไห่ที่ต้องพบกับความพ่ายแพ้
และตอนนี้ แม้แต่หัวอวิ๋นเทียนยังถูกเตะกระเด็นโดยไม่ทันตั้งตัว?
"เย่เสวียนคนนี้ช่างชั่วร้ายพิลึกนัก บัดนี้ข้าถูกไข่มุกวิญญาณย้อนกลับเล่นงาน บาดเจ็บสาหัส ท่านไห่ก็ขาดการติดต่อกับข้า ในสถานการณ์เช่นนี้ หากข้ายังดึงดันจะสังหารเขา ก็ไม่แน่ว่าจะต้องพลิกพ่ายในคูน้ำเล็ก"
ดังนั้น หลังจากใคร่ครวญไปมา หัวอวิ๋นเทียนจึงตัดสินใจถอนตัวจากการช่วงชิงการสืบทอดของเขาศักดิ์สิทธิ์เสียก่อน
"เมื่อข้าฟื้นคืนสภาพแล้ว จะต้องล้างอัปยศในวันนี้ให้จงได้!"
ยามนี้ หัวอวิ๋นเทียนแสร้งทำเป็นผู้แพ้ที่ยอมจำนน
แต่แท้จริงแล้ว ในใจได้จัดเย่เสวียนไว้ในบัญชีดำแห่งความตายแล้ว