แดนศักดิ์สิทธิ์ถิ่นรกร้างกลาง
สำนักอเวจีศักดิ์สิทธิ์
ระหว่างบำเพ็ญเพียร จู่ ๆ เซิ่งจื่อเสวียนฮู่ก็กระอักเลือดลมปราณออกมา
“ผู้ใด!”
เสียงโกรธเกรี้ยวก้องไปทั่วสำนักอเวจีศักดิ์สิทธิ์
ในฐานะอัจฉริยะน่าสะพรึงที่สุดของสำนักอเวจีศักดิ์สิทธิ์ เซิ่งจื่อเสวียนฮู่บำเพ็ญมานานกว่าแปดร้อยปี ก็ได้บรรลุเคล็ดคัมภีร์อเวจีที่บรรพจารย์อเวจีทิ้งไว้จนหมดสิ้นแล้ว
กระทั่งยังคิดค้นวิชาเทวะ เก้าเวจีหลอมรวมเป็นหนึ่ง ขึ้นจากพื้นฐานคัมภีร์อเวจี
เก้าเวจีหลอมรวมเป็นหนึ่ง ตามชื่อก็คือการฉีกวิญญาณของตนออกเป็นเก้าส่วน วิญญาณแยกทั้งเก้านี้ต่างมีจิตสำนึกของตนเองเป็นตัวนำ
หลายปีมานี้ เซิ่งจื่อเสวียนฮู่ได้ใช้วิชาเก้าเวจีหลอมรวมเป็นหนึ่ง แยกร่างแยกออกมาทั้งหมดหกร่าง
ร่างแยกทั้งหกนี้ปลอมตัวตนแตกต่างกัน เข้าศึกษาในสำนักศักดิ์สิทธิ์ใหญ่ ๆ และสาขาที่กระจายอยู่ในสี่ถิ่นทุรกันดารของนิกายเทวะ จุดประสงค์ก็เพื่อฝึกฝนวิชาไร้เทียมทานของแต่ละสำนักศักดิ์สิทธิ์และนิกายเทวะ
เมื่อถึงคราหลอมรวมเก้าเวจีเป็นหนึ่ง พลังของเซิ่งจื่อเสวียนฮู่ก็จะบรรลุถึงขั้นเทพที่แท้จริงได้โดยตรง
ทว่าเซิ่งจื่อเสวียนฮู่คาดไม่ถึงเลยว่า ร่างแยกของตนร่างหนึ่ง จะถูกคนสังหารไปหยก ๆ เมื่อครู่
และแม้แต่วิญญาณเสี้ยวนั้นที่เขาแยกออกไป ก็ยังถูกคนประหารสลายสิ้น
“แม้ว่านี่จะเป็นร่างแยกที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาร่างแยกทั้งหมดของข้า แต่ร่างแยกของเสวียนฮู่ จะปล่อยให้ใครมารังแกตามอำเภอใจได้อย่างไร?” ดวงตาเซิ่งจื่อเสวียนฮู่ ฉายแววโกรธแค้นเย็นเยียบ
แม้เขาจะสัมผัสร่างแยกเหล่านี้ผ่านวิญญาณแยกได้ ทว่าเรื่องราวละเอียดของร่างแยกพวกนี้ เซิ่งจื่อเสวียนฮู่ก็รู้ได้แต่เพียงคร่าว ๆ เท่านั้น