ถ้วยชาในมือมินาโมโตะ สึเนมาซะบนกำแพงเมืองร่วงลงพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
สีหน้าสงบนิ่งและสุขุมของเขาแข็งค้าง
มินาโมโตะ โยชิซาดะที่อยู่ด้านข้างเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้า ลูกตาแทบถลนออกมา
ชาวญี่ปุ่นที่อยู่ในกองทัพมองไม่เห็นภาพรวม ผู้ที่ไม่ได้ถูกยิงจึงไม่อาจสัมผัสได้ถึงผลกระทบมากนัก
ถึงอย่างไรผู้เสียชีวิตก็มีเพียงหลายสิบคน ส่วนผู้ที่ได้รับผลกระทบก็เพียงร้อยกว่าคน
แต่ผู้ที่ยืนอยู่บนกำแพงเมืองกลับมองเห็นทุกสิ่งได้อย่างชัดเจน
“ตั้งทวน!”
เสียงตะโกนของนายกองดังมาจากค่ายทหารซ่ง
“ง้างสาย! ออกแรงง้าง!”
หน้าไม้ปาหนิวส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดซ้ำ ๆ หน้าไม้ขนาดมหึมาที่หนักอึ้งและแข็งแกร่งเริ่มทำงานอีกครั้ง พลังอันน่าสะพรึงกลัวกำลังรวมตัวขึ้น
เมื่อทวนยาวระลอกที่สองพุ่งออกมา ก็ทะลวงเข้าไปกลางกองทัพญี่ปุ่นอย่างไร้ข้อกังขาอีกครั้ง
ทุกแห่งที่ทวนยาวพุ่งผ่านล้วนฉีกเนื้อหนังจนเละราวกับกระดาษ
ถึงขั้นมีคนถูกแทงเข้าที่ลำคอ เนื้อบริเวณคอถูกฉีกขาดไปครึ่งหนึ่งจนไม่อาจพยุงศีรษะไว้ได้ ศีรษะจึงเอียงห้อยอยู่บนคอ
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่าจากในกองทัพญี่ปุ่น
คนด้านหลังยังไม่รู้ว่าเบื้องหน้าเกิดอะไรขึ้น ทว่าเสียงคร่ำครวญสิ้นหวังและความหวาดผวาที่ได้ยิน ทำให้ผู้คนรอบข้างตื่นตระหนกราวกับนกที่ถูกเกาทัณฑ์
มินาโมโตะ สึเนมาซะ เจ้าแคว้นซึ่งอยู่บนกำแพงเมืองอดตะโกนลั่นไม่ได้ “โต้กลับ! โต้กลับ!”
แม้จำนวนผู้บาดเจ็บล้มตายจะไม่มากนัก แต่กลับสร้างความเสียหายแก่รูปขบวนและขวัญกำลังใจของกองทัพญี่ปุ่นอย่างหนัก
ท่ามกลางความหวาดกลัวเช่นนี้ แถวทัพญี่ปุ่นเริ่มปั่นป่วน
ส่วนกองทัพซ่งหยุดยิงด้วยหน้าไม้ปาหนิว แล้วให้พลหน้าไม้เรียงแถวออกเดินหน้า ก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ ไปอย่างรวดเร็ว