“ทางปราสาทโอโนะมีคำสั่งมาอีกแล้ว ให้เพิ่มกำลังป้องกันชายฝั่งในอีกไม่กี่วันนี้ ได้ยินว่าจะเพิ่มเป็น 2,000 คน ให้พวกเราส่งคนไปอีก 1,000 คน” มินาโมโตะ โยชิซาดะกล่าวขึ้น “อ้างว่าเพื่อป้องกันไม่ให้กองทัพซ่งมาถึงท่าเรือฮากาตะภายใน 1 เดือน”
“เกณฑ์ชาวบ้านจากหมู่บ้านต่าง ๆ ไป 1,000 คนก็พอ อย่าแตะต้องเหล่าซามูไรของเรา” มินาโมโตะ สึเนมาซะดูไม่ใส่ใจเรื่องนี้นัก สำหรับเขาแล้ว คน 1,000 คนนั้นเป็นเพียงตัวเลขเท่านั้น “ฟูจิวาระ โยรินางะกังวลเกินเหตุไปแล้ว กองทัพซ่งไม่มีทางมาถึงเร็วถึงเพียงนี้ ต่อให้มาแล้วจะเป็นอย่างไร กำลังพลของเรามีเพียงพอ แคว้นชิคุเซ็นของข้ามิใช่แคว้นอิวามิเล็ก ๆ หากกองทัพซ่งกล้ามา ข้าก็ยินดีฝังพวกมันไว้ที่นี่ให้หมด!”
ขณะที่กำลังสำราญกันอยู่ จู่ ๆ ก็มีคนเข้ามารายงาน “รายงาน ท่านเจ้าแคว้น! พวกเราพบกองทัพขนาดใหญ่ทางเหนือของมิซึกิ ห่างออกไปหลายลี้ กำลังมุ่งหน้ามายังมิซึกิอย่างรวดเร็ว!”
มินาโมโตะ สึเนมาซะซึ่งกำลังสำเริงสำราญอยู่พลันตื่นตระหนก “กองทัพใหญ่หรือ? เป็นกำลังของผู้ใด?”
“บนธงเขียนคำว่าซ่งขอรับ”
ชั่วพริบตา ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึงจนลุกพรวดขึ้น
“กองทัพซ่งมาถึงเร็วถึงเพียงนี้!” มินาโมโตะ โยชิซาดะกล่าวด้วยความรู้สึกทึ่ง
“มาเท่าใด?” มินาโมโตะ สึเนมาซะถามอีกครั้ง
“จากการสำรวจเบื้องต้น น่าจะมีมากกว่า 2,000 คนขอรับ”
“มีแค่ 2,000 กว่าคนก็กล้ามาก่อเรื่องในแคว้นชิคุเซ็นของข้า!” มินาโมโตะ สึเนมาซะพลันฮึกเหิมขึ้น “ถ่ายทอดคำสั่งข้า เรียกซามูไรทั้งหมดมาทันที!”
“ขอรับ!”
ยามนี้ กองทัพซ่งเคลื่อนทัพมาตามทาง ชาวบ้านญี่ปุ่นที่พบเห็นต่างพากันหลีกทางให้