“เจ้ากำลังข่มขู่เราอยู่หรือ?”
“ขุนนางผู้น้อยมิกล้าบังอาจ ขุนนางผู้น้อยเพียงอยากให้โอรสสวรรค์ทรงทราบว่า แคว้นต้าเซี่ยของเราก็มิใช่ผู้ที่จะรังแกได้ง่าย ทางเหนือของต้าซ่งยังมีแคว้นจินที่ดุจพยัคฆ์หมาป่า โอรสสวรรค์ควรทรงชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียให้รอบคอบ”
“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องเปลืองแรงคิดแทนเรา แคว้นจินถอยกลับไปจัดการเรื่องของตนแล้ว” จ้าวหนิงลุกขึ้นสะบัดแขนเสื้อยาว พลันผืนนั้นพลิ้วไหวไปตามลมสารท
“พาทูตเซี่ยลงไปพักผ่อน ครั้นเรานำทัพออกศึกด้วยพระองค์เองเพื่อปราบซีเซี่ยเมื่อใด ก็ให้ทูตเซี่ยได้เห็นกับตาว่าทหารสวมเกราะนับล้านของต้าซ่งจะเหยียบย่ำซิงชิ่งฝู่จนราบเป็นหน้ากลองเช่นไร!”
ช่วงบ่ายวันที่ 9 เดือน 9 กองทัพติ้งเปียนประจำหวนโจวบนเส้นทางหวนชิ่ง และกองทัพเป่าอันบนเส้นทางฟู่เหยียน ต่างดำเนินการทุกอย่างตามปกติ
ด้วยการวางกำลังเช่นนี้ ต่อให้หน่วยสอดแนมซีเซี่ยมีดวงตาเพิ่มขึ้นอีกหลายคู่ ก็ยังมองไม่ออกว่ากองทัพซ่งคิดจะก่อการใด
ขณะที่แนวรบด้านใต้เงียบสงัด กองทัพซ่งที่รวมพลอยู่ในเมืองสือโจวก็เคลื่อนทัพขึ้นอย่างกะทันหัน
สือโจวระดมทหารม้าเหล็กห้าพันนายและทหารราบเกราะเหล็กชั้นยอดหนึ่งหมื่นนายในคราวเดียว โดยมิได้ระดมกำลังส่งเสบียง กองทัพหนึ่งหมื่นห้าพันนายมุ่งตรงจากสือโจวไปยังเซี่ยโจวอย่างรวดเร็ว
ยามนี้หน่วยสอดแนมส่วนใหญ่ในเซี่ยโจวถูกเซียวเหอต๋าเรียกกลับมาแล้ว เขาเพียงจัดคนสนิทของตนไว้คอยสังเกตความเคลื่อนไหวของกองทัพซ่งด้านนอก เพื่อรายงานให้ตนทราบได้ทุกเมื่อ
เช้าตรู่วันที่ 10 เดือน 9 เซียวเหอต๋าก็ได้รับข่าวจากหน่วยสอดแนมว่า กองทัพซ่งมาแล้ว!