หลิวเจินหวาดกลัวจนขาอ่อน ทว่าเขายังคงฝืนประคองตนไว้
เขาเห็นกับตาว่าทหารองครักษ์หลายคนยอมสละชีวิตพร้อมกับศัตรูเพื่อคุ้มกันตน
ท้ายที่สุดเหลือองครักษ์เพียงห้าคน แต่กำลังเสริมของชาวญี่ปุ่นกลับเพิ่มขึ้นไม่หยุด
เหล่าพ่อค้าที่ท่าเรือต่างเห็นภาพนี้เข้า ต่างหวาดผวาจนพากันวิ่งขึ้นเรืออย่างรวดเร็ว
หลิวเจินวิ่งสุดชีวิต องครักษ์ที่อยู่ข้างกายทยอยล้มลงไม่ขาดสาย
ในที่สุด องครักษ์ทั้งหมดในสถานทูตต้าซ่งก็เสียชีวิตจนหมดสิ้น
ในช่วงเวลาคับขัน หลิวเจินปีนขึ้นบันได ใช้ทั้งมือและเท้าช่วยกันไต่
ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งมา ปักลงบนเรือข้างกายหลิวเจิน
หลิวเจินไม่ใส่ใจสิ่งใดอีก เขาปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว
พลิกตัวครั้งหนึ่ง ก็ขึ้นไปอยู่บนดาดฟ้าเรือได้
ลูกธนูของชาวญี่ปุ่นโปรยลงมาบนดาดฟ้าเรือราวกับสายฝน
เหล่าพ่อค้าบนดาดฟ้าต่างรีบหมอบลง พลางตะโกนเสียงดังว่า “ออกเรือเร็ว! เร็วเข้า!”
หลิวเจินได้สติกลับมา หันไปมองทางบันไดอย่างลนลาน เห็นชาวญี่ปุ่นกลุ่มหนึ่งลงมาถึงด้านล่างแล้ว
“มาช่วยข้าเร็ว!” หลิวเจินตะโกน พ่อค้าหลายคนรีบเข้ามาช่วย
พวกเขาช่วยกันผลักบันไดไม้ให้พลิกออกไปด้านนอก
ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งมาโดยไม่ทันตั้งตัว ปักเข้าที่พ่อค้าซึ่งอยู่ข้างหลิวเจิน เขาล้มลงทันที
“ไม่ทันแล้ว ไปเร็ว!”
บันไดถูกผลักตกลงไป เรือก็เริ่มเคลื่อนออก
หลิวเจินหมอบอยู่บนดาดฟ้าเรือครู่ใหญ่ เมื่อยันกายลุกขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นชาวญี่ปุ่นกำลังด่าทออยู่บนโขดหิน
“ข้าน้อยหวังลี่ ขอถามท่านว่า...”
“ข้าหลิวเจิน เป็นผู้ช่วยเสมียนประจำสถานทูตต้าซ่งในญี่ปุ่น”
“ที่แท้เป็นขุนนางชั้นสูงอยู่ที่นี่ ข้าน้อยเสียมารยาทแล้ว”