วันที่ 1 เดือน 6 ปีจิ้งคังที่สิบสาม ภายในราชสำนักต้าซ่งกำลังบ่มเพาะกระแสต่อต้านจินระลอกใหม่ ทว่าอีกฟากหนึ่งของทะเลตงไห่กลับเกิดเรื่องไม่น่ายินดีขึ้น
คลื่นทะเลซัดเข้าหาโขดหินไกลออกไปนอกฮากาตะ
ภายในสึกุชิกังมีบรรยากาศวุ่นวายอยู่บ้าง
ชายวัยกลางคนจัดสัมภาระเรียบร้อยแล้วก้าวฉับ ๆ ออกมา ก่อนกล่าวกับคนรอบข้างว่า “เมื่อสองวันก่อน หลิวเหอถูกสังหารในฮากาตะ ข้าสืบจนกระจ่างแล้ว เป็นฝีมือของทหารญี่ปุ่น!”
“พี่หม่า มิใช่ว่าเรื่องนี้ยังอยู่ระหว่างการสืบสวนหรือ?” หลิวเจินถามด้วยความตกใจ
“นั่นเป็นเพียงข้ออ้างที่พวกญี่ปุ่นใช้บ่ายเบี่ยง บัดนี้ภายในพวกเขามีคนตัดสินใจอย่างบ้าคลั่งแล้ว!” หม่าหรูหย่วนโบกมือ “ไม่มีเวลาพูดแล้ว ทุกท่านจงเก็บข้าวของ เราจะออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า!”
ทุกคนแยกย้ายกันไปเก็บข้าวของทันที
หลิวเจินกลับยังซักไซ้ไม่เลิก “พวกเราเป็นขุนนางที่ราชสำนักแต่งตั้ง เป็นตัวแทนของฝ่าบาท ข้าไม่เชื่อว่าคนญี่ปุ่นจะกล้าสังหารพวกเรา!”
“ต้องให้ข้าพูดอีกกี่ครั้งเจ้าถึงจะเข้าใจ? คนญี่ปุ่นกำลังจะกลับกลอกไม่ยอมรับความจริง การตายของหลิวเหอก็คือหลักฐานที่ดีที่สุด!”
“คนญี่ปุ่นเสียสติไปแล้วหรือ? พวกเขามิได้อยากค้าขายกับพวกเรามาตลอดหรือไร?” หลิวเจินยังไม่อยากเชื่อว่าคนญี่ปุ่นจะกล้าลงมือกับขุนนางแห่งราชสำนักสวรรค์
“คนญี่ปุ่นมิได้เสียสติ” หม่าหรูหย่วนชี้ไปทางทิศใต้ “ในดาไซฟุยังคงถกเถียงกันอยู่ เห็นได้ชัดว่าภายในญี่ปุ่นมีความเห็นแตกต่างกันเรื่องท่าทีที่มีต่อต้าซ่งของเรา ตัดความเป็นไปได้ที่บางคนจะเสี่ยงทำเรื่องอุกอาจมิได้!”