หวังชื่อเวิงกล่าวจบ วังป๋อเยี่ยนก็ออกมากล่าวต่อทันที
“ใต้เท้าเฉียน กระหม่อมขอบังอาจกล่าวตรงๆ เหตุใดจึงให้พ่อค้ารับไปทำ แทนที่จะให้ชาวบ้านเปลี่ยนพื้นที่เพาะปลูกด้วยตนเอง แล้วหากำไรเองเล่า?”
เฉียนอวี้ชิงกล่าวว่า “เพราะชาวบ้านไม่เปลี่ยนเอง”
“ชาวบ้านหากำไรได้ เหตุใดจึงไม่ทำเองเล่า?”
เฉียนอวี้ชิงกล่าวว่า “ต้นกล้าหม่อนต้องใช้เวลาสามปีกว่าจะโต ในช่วงสามปีนั้นไม่มีรายได้ แล้วชาวบ้านจะกินอะไร?”
วังป๋อเยี่ยนกล่าวว่า “ราชสำนักสามารถมอบเงินช่วยเหลือแก่ชาวบ้าน ให้พวกเขาผ่านพ้นช่วงยากลำบากนี้ไปได้”
เฉียนอวี้ชิงกล่าวว่า “นี่ก็เป็นความคิดที่ดีเช่นกัน”
เฉียนอวี้ชิงมิได้กล่าวออกไปตรงๆ ว่า หากเงินช่วยเหลือถูกยักยอกขึ้นมาจะทำอย่างไร?
คดีทุจริตที่ยังไม่เกิดขึ้น หากกล่าวกลางท้องพระโรงอย่างเปิดเผย ย่อมเป็นการหาเรื่องใส่ตัวโดยแท้
เพราะอีกฝ่ายจะกล่าวว่า นี่คือการใส่ร้ายขุนนางร่วมราชสำนัก
ถึงยามนั้นก็จนถ้อยคำตอบโต้
ผู้มีปัญญาเมื่อมาถึงจุดนี้ ย่อมเลิกโต้เถียง เพื่อมิให้ตกอยู่ในวงถกเถียงไร้สาระ
“เมื่อเป็นความคิดที่ดี เหตุใดใต้เท้าเฉียนจึงยังใช้วิธีรองเช่นนี้เล่า?” หวังชื่อเวิงกล่าวขึ้นอีกครั้ง
ยามนั้น ลวี่อี้ห้าวก้าวออกมาแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าควรทดลองใช้แนวทางของใต้เท้าเฉียนในหางโจวฝู่ เรื่องนี้ไม่เสียหายแต่อย่างใด”
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าลวี่อี้ห้าวจะยืนขึ้นกล่าวแทนเฉียนอวี้ชิงในเวลานี้
อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายเพิ่งเข้ารับตำแหน่งใหม่ ย่อมอยู่ในช่วงที่ผู้มาใหม่ต้องแสดงฝีมือ ไม่มีผู้ใดกล้าขัดคออย่างเปิดเผย
หวังชื่อเวิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนกล่าวว่า “ท่านลวี่เซี่ยงกง เห็นชัดว่าเงินสามารถให้ชาวบ้านหากำไร เหตุใดจึงต้องมอบให้พ่อค้า?”