ข่าวจากซุ่นโจวส่งมาถึงหลิงโจวภายในเวลาเพียงครึ่งวัน
“กำลังหลักของซีเซี่ยอยู่ที่ซุ่นโจวหรือ?”
คำถามนี้ทำให้ลวี่จื่อของจางจวิ้น ถึงกับตกตะลึงยิ่งนัก แม้แต่ตัวจางจวิ้นเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง
ชาวซีเซี่ยคิดจะทำอันใดกันแน่?
“ชาวซีเซี่ยยังเหลือกำลังพลอยู่เท่าใด?” จางจวิ้นอดถามขึ้นไม่ได้
ทุกคนชะงักไปเมื่อได้ยินคำถามของจางจวิ้น หลิวจื่ออวี่กล่าวขึ้นว่า “เมื่อรวมซิงชิ่งฝู่กับซีผิงฝู่เข้าด้วยกัน อย่างมากก็มีสิบหมื่น ไม่มีทางมากกว่านี้แล้ว”
จางจวิ้นถามต่อ “ด้วยกำลังพลของซีเซี่ยในยามนี้ หลี่ฉาเกอบุกซุ่นโจวด้วยจุดประสงค์ใด?”
หลังจากเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ลวี่จื่อพลันกล่าวว่า “ช่วงกลางคืนที่ผ่านมา ชาวซีเซี่ยบุกโจมตีค่ายทหารของเราอยู่บ่อยครั้ง แสดงว่าหลี่ฉาเกอไม่ได้คิดจะตั้งรับเพียงอย่างเดียว ตามที่ฝ่าบาทตรัส พื้นที่ใจกลางของซีเซี่ยไม่มีภูมิประเทศลึกพอให้ตั้งรับยืดเยื้อ คิดจะทำสงครามยืดเยื้อย่อมเป็นไปไม่ได้”
“เช่นนั้นชาวซีเซี่ยจึงเป็นฝ่ายเปิดศึก แต่กลับบุกซุ่นโจวหรือ?” หลี่หย่งฉีก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน
ลวี่จื่อกล่าวขึ้นฉับพลันว่า “ข้ากลับคิดว่า เมื่อพิจารณาจากพฤติกรรมยามค่ำคืนอันผิดปกติของชาวซีเซี่ยในช่วงสองวันนี้ ประกอบกับการที่พวกเขาบุกซุ่นโจว เรื่องราวก็พอจะกระจ่างแล้ว ทั้งยังเป็นไปตามที่กวนเจียคาดการณ์ไว้ แสดงให้เห็นอีกว่าการที่พวกเราล้อมหลิงโจวอยู่ในยามนี้เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง”
“เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น?”
“ยามนี้กองทัพเราตั้งมั่นอยู่ที่หลิงโจว หลี่เยี่ยนเซียนยึดซุ่นโจวได้ แนวป้องกันทางใต้ของซิงชิ่งฝู่ถูกทำลาย กลยุทธ์โดยรวมของกองทัพเราหนักแน่นอย่างยิ่ง มิได้บุกทะลวงไปโดยผลีผลาม หากใช้การล้อมหลิงโจวเพื่อกดดันซิงชิ่งฝู่ ทำให้ความขัดแย้งภายในซีเซี่ยบานปลายถึงขีดสุด แล้วบั่นทอนกำลังของซีเซี่ย ท่านอัครมหาเสนาบดีจาง ข้าน้อยกล่าวผิดหรือไม่?”