กลางเดือนห้า ฝนฤดูร้อนเทกระหน่ำราวฟ้ารั่ว
ที่ท่าเรือริมแม่น้ำหวงเหอ เหล่าพ่อค้าพากันเก็บสินค้าเข้าโกดังใกล้เคียงอย่างเร่งด่วน
ภายในโรงสุราด้านหน้า นักเดินทางและพ่อค้ากำลังร่ำสุรา
ทันใดนั้น พวกเขาก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งข้ามแม่น้ำหวงเหอมา ก่อนควบม้าฝ่าสายฝนไปอย่างรวดเร็ว จนสายน้ำกระเซ็นขึ้นจากพื้น
คนในโรงสุราจำได้ทันทีว่าคนเหล่านั้นคือพวกสวมรองเท้าดำ หรือก็คือสำนักองครักษ์หลวง
นอกจากปันจื๋อของสำนักองครักษ์หลวงแล้ว ยังมีนักรบสวมเกราะหนัง พวกเขาคลุมเสื้อฟางกันฝนและควบม้าไปอย่างรวดเร็ว
คนผู้หนึ่งกำลังเคี้ยวน้ำแข็งพลางเอ่ยว่า “เหตุใดท่าเรือแห่งนี้จึงมีพวกสวมรองเท้าดำมากมายเช่นนี้ หรือกำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น?”
หลังเขากล่าวจบ สายฟ้าพลันแลบวาบ สาดแสงขาวซีดไปทั่วด้านนอก ทุกคนในห้องต่างสะดุ้งตกใจ ครั้นได้ยินเสียงฟ้าผ่าดังสนั่นตามมา ทุกคนก็ใจสั่นด้วยความหวาดผวา
พ่อค้าหลายคนกำลังต้อนล่อ วิ่งตรงมาทางนี้อย่างเร่งร้อน ดูก็รู้ว่าคงตั้งใจมาพักที่โรงเตี๊ยม
สำนักองครักษ์หลวงเพิ่งผ่านบริเวณใกล้พ่อค้าเหล่านั้นไปพอดี
ทันใดนั้น ลูกธนูดอกหนึ่งไม่รู้พุ่งมาจากที่ใด แหวกม่านฝนแล้วปักเข้าที่ใบหน้าพ่อค้าคนหนึ่ง
พ่อค้าผู้นั้นร้องโหยหวนก่อนล้มลงกับพื้น เลือดสาดกระเซ็น
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนคนในโรงเตี๊ยมยังไม่ทันได้ตั้งตัว
จากนั้นลูกธนูนับสิบก็แหวกม่านฝนพร้อมกัน พุ่งไปยังทิศทางนั้น
ม้าศึกตัวหนึ่งถูกลูกธนูจนร้องครวญคราง ก่อนล้มลงกลางสายฝน ทหารม้าที่อยู่บนหลังม้าก็พลัดตกลงมา