ว่านเหยียนจงหานมาถึงแนวหน้า มีกองทหารราบเกราะหนักของแคว้นจินคุ้มกันเป็นชั้น ๆ
สิ่งที่แม่ทัพใหญ่แคว้นจินหวาดเกรงที่สุดคือหน้าไม้เตียงของกองทัพซ่ง ซึ่งมีระยะยิงไกลถึง 1,500 เมตร อานุภาพแทบไม่ต่างจากปืนซุ่มยิงในศตวรรษที่ 21
ครั้งนั้น กองทัพใหญ่แคว้นเหลียวอยู่ที่เมืองฉานหยวน เห็นทีว่าจะตีทัพซ่งที่ฉานหยวนแตกได้แล้ว และจะบุกตะลุยลงใต้ไปถึงไคเฟิง
ในช่วงเวลาสำคัญ แม่ทัพเหลียวเซียวต๋าหลินถูกหน้าไม้เตียงของกองทัพซ่งยิงเสียชีวิต ขวัญทหารเหลียวจึงสั่นคลอน จนเกิดสัญญาสันติภาพที่ฉานหยวนขึ้นในประวัติศาสตร์
ว่ากันว่าหน้าไม้เตียงสร้างขึ้นจากการประกอบคันธนูใหญ่สามคันเข้าด้วยกัน ต้องใช้คนถึง 30 คนจึงจะขึ้นสายได้
ยามปกติยังใช้เป็นเครื่องมือโจมตีเมืองได้อีกด้วย หัวลูกศรสามารถปักเข้ากำแพงเมือง แล้วให้ทหารไต่เชือกขึ้นไปตามลูกศร
แม้ทหารแคว้นจินจะสวมเกราะหนักกันทุกคน ก็ยังหวาดเกรงหน้าไม้เตียง
สือลี่อ้ายไม่เห็นด้วยที่ว่านเหยียนจงหานจะไปแนวหน้า นอกจากหน้าไม้เตียงที่ร้ายกาจแล้ว หน้าไม้แขนเทพของกองทัพซ่งก็ใช่ว่าจะดูแคลนได้
แต่ว่านเหยียนจงหานกลับคิดจะไปหยามจ้าวกวนเจียต่อหน้า
ว่านเหยียนจงหานเป็นบุรุษดุจพยัคฆ์ดุจหมาป่า เปี่ยมด้วยลักษณะของผู้ยิ่งใหญ่ เขาติดตามว่านเหยียนอากู่ต๋าออกรบเหนือใต้ กล่าวได้ว่าเป็นขุนนางผู้สร้างคุณูปการอันดับหนึ่งในการสถาปนาแคว้นจิน แม้แต่ว่านเหยียนอู๋ฉี่ไหม่ ฮ่องเต้แคว้นจิน ยังต้องเกรงใจเขาอยู่หลายส่วน
ยิ่งกว่านั้น จ้าวหนิงเป็นฝ่ายเรียกเขาออกมาสนทนา หากเขาไม่ออกมา จ้าวหนิงก็ย่อมประกาศแก่ทัพซ่งได้ว่า ดูสิ แม่ทัพใหญ่ของทัพจินเป็นคนขี้ขลาด!
ในยามนี้ สำหรับทัพซ่งแล้ว สิ่งที่กำลังประลองกันคือขวัญกำลังใจ