“กระหม่อมมีความผิด”
จ้าวหนิงถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “เรารู้ว่าเจ้าไม่ง่ายเลย”
“เมื่อเทียบกับฝ่าบาทที่ทรงงานนับพัน กระหม่อมมีเรื่องเพียงเล็กน้อย ไม่นับเป็นอันใดพ่ะย่ะค่ะ”
“แต่ยามนี้จะทำให้ผู้คนยอมรับได้ยาก!”
“กระหม่อมไม่กล้าทำให้ฝ่าบาทลำบากพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวหนิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “เช่นนั้นเอาอย่างนี้ นโยบายเกษตรใหม่ที่เส้นทางเจียงหนานตะวันตกยังมิได้เริ่มดำเนินการ เจ้าจงเดินทางไปที่นั่น แล้วผลักดันนโยบายใหม่กับธนบัตรเจียวเฉาให้ทั่วถึง”
ความหวังที่จะทุ่มเททำงานพลันลุกโชนขึ้นในใจฉินฮุ่ยอีกครั้ง
“ผลผลิตธัญพืชของเส้นทางเจียงหนานตะวันตกมากที่สุดในต้าซ่ง เพียงเส้นทางนี้แห่งเดียว ภาษีที่จัดเก็บได้ในแต่ละปีก็เกือบเจ็ดล้านสือแล้ว” สายตาจ้าวหนิงกวาดผ่านใบหน้าฉินฮุ่ยอย่างแนบเนียน ก่อนกล่าวต่อ “ทว่าเส้นทางเจียงหนานตะวันตกอยู่ห่างไกลราชสำนัก พวกเจ้าที่ดินเบื้องล่างปกปิดที่นาและรวบรวมผืนดินไว้เป็นของตน ชาวบ้านตกอยู่ในความทุกข์ยาก หากเจ้าจัดการปัญหาของเส้นทางเจียงหนานตะวันตกได้ เสียงคัดค้านที่คิดจะกล่าวโทษเจ้าในราชสำนักย่อมเงียบหายไป เจ้าคิดเห็นเช่นไร?”
“กระหม่อมจะไม่ทำให้ฝ่าบาทผิดหวังเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ!” ฉินฮุ่ยคุกเข่าลงทันที
“ลุกขึ้นเถิด” จ้าวหนิงแสดงสีหน้าร้อนใจและเสียดายแทนฉินฮุ่ย “ผู้คนมากมายในราชสำนักล้วนริษยาความดีความชอบที่เจ้าสร้างไว้ในอดีต เราเองก็จนปัญญา จึงทำได้เพียงให้เจ้าไปจัดการงานยากนี้!”
“ฝ่าบาททรงทำเพื่อกระหม่อม กระหม่อมซาบซึ้งจนแทบหลั่งน้ำตาพ่ะย่ะค่ะ!”
“มาเถิด รีบลุกขึ้น เจ้ากับเราเป็นขุนนางกับฮ่องเต้ที่รู้จักกันมานาน บัดนี้เจ้าเผชิญความลำบาก เราจะนิ่งดูดายได้อย่างไร”