ถ้อยคำที่จ้าวกวนเจียเอ่ยขึ้นกะทันหัน ทำให้เหล่าขุนนางตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้าง
ข่าวชัยชนะของเยว่เฟยมาถึงแล้วมิใช่หรือ?
ทุกคนต่างเงียบงัน เห็นได้ชัดว่ากำลังรอให้จ้าวกวนเจียตรัสต่อ
จ้าวหนิงกล่าวต่อว่า “จากข่าวล่าสุดที่เรารู้มา จงวั่งกำลังรวบรวมกองทัพใหญ่ที่เยียนจิง อีกทั้งยังมีข่าวกรองว่า ว่านเหยียนจงหานเองก็คิดจะยกทัพลงใต้ ทุกท่านเห็นว่า หลังเยว่เฟยเอาชนะกองทัพหลักของจินที่จงซานฝู่แล้ว สามเมืองชายแดนเหอเป่ยจะกลับคืนมาได้เช่นนั้นหรือ?”
หวังจงหวังอดถามไม่ได้ “ฝ่าบาททรงหมายความว่า ข้าศึกจินจะส่งกำลังเสริมมาหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“หากเป็นเจ้า เจ้าจะส่งกำลังเสริมหรือไม่?” จ้าวหนิงถาม
“แต่ได้ยินว่า จักรพรรดิหุ่นเชิดองค์ใหม่ที่เพิ่งขึ้นครองราชย์ของแคว้นจินมิได้ประสงค์จะเป็นศัตรูกับพวกเรา” หวังจงหวังกล่าว “เขาจะส่งกำลังเสริมมาหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“คำพูดของเขาตัดสินอะไรได้หรือ?” จ้าวหนิงตรัสอย่างเฉียบขาด
“เช่นนั้น...”
“ชัยชนะของเยว่เฟยในเหอเป่ยย่อมบีบให้คนทุกฝ่ายในแคว้นจินต้องวางอคติลงชั่วคราว แล้วหันมาร่วมมือกัน” จ้าวหนิงยืนอยู่หน้าแผนที่ น้ำเสียงหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว “พายุใหญ่ที่แท้จริงยังรออยู่เบื้องหน้า คิดจะทวงสามเมืองชายแดนเหอเป่ยกลับคืนมา มีหรือจะง่ายดายเพียงนั้น?”
เมื่อจ้าวกวนเจียตรัสเช่นนี้ เหล่าขุนนางก็รู้สึกหนักอึ้งในใจ
เหมยจื้อลี่ก้าวออกมา “ฝ่าบาท ท้องพระคลัง...”
“เจ้าอย่าเพิ่งพูดเรื่องท้องพระคลังกับเรา เรารู้หมดแล้ว” จ้าวหนิงตรัสขัดเหมยจื้อลี่
หากเหมยจื้อลี่แห่งฮู่ปู้เริ่มพูดเรื่องการเงินขึ้นมา เกรงว่าคนไม่น้อยในที่นี้คงหลับไปเสียตรงนั้น
การประชุมสำคัญเช่นนี้ จะหารือรายละเอียดทางการเงินได้อย่างไร?
“ฝ่าบาท หากเป็นเช่นนี้ ราชสำนักเราควรระงับท่าทีรุกรานไว้ก่อน แล้วส่งคนไปเจรจากับชาวจิน” หลี่รั่วสุ่ยกล่าว “กระหม่อมยินดีเดินทางไปพ่ะย่ะค่ะ”