เกาชิวชะงักไป ก่อนถามเหอปินว่า “เมื่อครู่นางพูดว่าอะไร?”
เหอปินกล่าวว่า “นางเหมือนจะบอกว่ามีคนสมคบกับสายลับข้าศึกจินพ่ะย่ะค่ะ!”
เกาชิวเดินเข้าไปอย่างตื่นเต้น คนกลุ่มหนึ่งก็พากันตามเขาไปทันที
เมื่อหญิงผู้นั้นเห็นพวกสวมรองเท้าดำมาถึง ก็ร้องขึ้นทันทีว่า “พวกท่านมาถูกเวลาแล้ว ตาแก่หนังเหนียวนั่นสมคบกับสายลับข้าศึกจิน...”
เสียงของนางยังไม่ทันขาดคำ ชายวัยราวห้าสิบกว่าปีก็พุ่งออกมา ตวาดว่า “เจ้ากลับมานี่!”
“อ้าว ท่านหลี่” เกาชิวกล่าวทักทายพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อหลี่หุยเห็นเกาชิว สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “เกาไท่เว่ย... ลมอะไรหอบท่านมาถึงที่นี่หรือขอรับ?”
หลี่หุยมีสีหน้าหลุกหลิก
หญิงผู้นั้นคว้าแขนเสื้อเกาชิวไว้ทันที พลางชี้หน้าหลี่หุยแล้วด่าว่า “ตาแก่นี่สมคบกับสายลับข้าศึกจิน!”
หลี่หุยเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง ขนทั่วร่างชันขึ้น เขาโกรธจนตวาดว่า “เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร!”
“ข้าไม่ได้พูดเหลวไหล!” หญิงผู้นั้นร้องเสียงดัง “เขาสมคบกับชาวจิน เขาพูดกับข้าเอง...”
หลี่หุยกลับพุ่งเข้าใส่นางราวกับหมาป่าดุร้าย
ปันจื๋อแห่งสำนักองครักษ์หลวงรีบเข้ารั้งหลี่หุยไว้ เขาดิ้นรนสุดแรง พลางคำรามไม่หยุดว่า “นังแพศยา! วันนี้ข้าจะฉีกปากเจ้าให้ขาด! จะได้เลิกพูดจาเหลวไหล! เลิกพูดจาเหลวไหลเสียที...”
เกาชิวดื่มน้ำแข็งแก้วสุดท้ายจนหมด ก่อนกล่าวว่า “พาตัวกลับไปให้หมด”
“เกาไท่เว่ย นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด เป็นเรื่องเข้าใจผิด...”
เกาชิวเองก็นึกไม่ถึงว่าจะมีลาภลอยตกใส่ถึงเพียงนี้
หญิงผู้นั้นชื่อหลิวเมิ่ง เป็นภรรยาของหลี่หุย แต่ได้ยินว่าทั้งคู่เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นาน