ยามเย็นวันที่ 16 เดือนห้า ปีจิ้งคังที่ 8 ลมพายุพัดกระหน่ำ ฝนเทลงมาราวกับสายน้ำ
บนถนนไร้ผู้คนแม้แต่คนเดียว
ทว่าภายในร้านสุราและโรงน้ำชาริมทางกลับมีผู้คนอยู่ไม่น้อย บรรยากาศคึกคักยิ่ง
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าม้าถี่กระชั้นก็ดังมาแต่ไกล
มีคนอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าออกไปดู ทว่าเห็นคนกลุ่มหนึ่งสวมเสื้อฟางกันฝน เอวคาดดาบ ควบม้าฝ่าสายฝนมาอย่างเร่งรุด
“นั่นคือ...” ใครคนหนึ่งเอ่ยอย่างฉงน
“ดูเหมือนพวกสวมรองเท้าดำนะ!” ใครคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง
“พวกสวมรองเท้าดำ!” คนหนึ่งร้องด้วยความตกใจ “เหตุใดยามนี้จึงปรากฏตัวมากมายถึงเพียงนี้!”
คำว่า ‘พวกสวมรองเท้าดำ’ เป็นชื่อเรียกในหมู่ชาวบ้าน ส่วนชื่อทางการของพวกเขาคือปันจื๋อประจำกองสืบคดีแห่งสำนักองครักษ์หลวง
“หรือเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น?”
เวลานั้น บัณฑิตผู้หนึ่งในชุดยาวพับร่มแล้วก้าวเข้ามา “ฝนตกหนักเหลือเกิน โชคดีที่มาทัน!”
“อ้าว ท่านอาจารย์ข่ง ดึกดื่นป่านนี้ยังมาอีกหรือ”
บัณฑิตผู้นั้นกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “มีข่าวล่าสุด เรื่องใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น!”
ผู้คนรอบข้างที่กำลังดื่มสุราพากันเงี่ยหูฟังทันที
แม้แต่เถ้าแก่ยังอดใจไม่ไหว เข้ามาใกล้แล้วถามว่า “ท่านอาจารย์ข่ง หรือเป็นเรื่องที่ท่านพูดคราวก่อนว่ามีคนค้นพบทวีปใหม่ในทะเลไกล?”
“ไม่ใช่! คราวนี้ไม่ใช่ทวีปใหม่ พวกท่านไม่เห็นพวกสวมรองเท้าดำเพิ่งควบผ่านไปหรือ”
ทุกคนพยักหน้ารัว
“ยกสุรากุ้ยฮวาหนึ่งชั่งมาให้ข้าก่อน!”
เมื่อสุราถูกยกมา บัณฑิตผู้นั้นก็กล่าวว่า “เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
ผู้คนโดยรอบพากันเข้ามาล้อมทันที
“ได้ยินว่ามีขุนนางใหญ่ในราชสำนักหลายคนสมคบกับสายลับชาวจิน ถูกจับกุมไปแล้ว บัดนี้ราชสำนักจะตรวจสอบอย่างเข้มงวดทั่วทั้งแผ่นดิน!”