“ปกป้องบ้านเมือง! สู้จนตัวตาย!”
เสียงตะโกนสะเทือนฟ้าดังกึกก้องขึ้นบนกำแพงเมือง
นอกเมือง ค่ายทหารจินตั้งเรียงรายดุจทะเลเกราะเหล็ก
ในเมือง ทหารกับชาวบ้านร่วมแรงร่วมใจกัน เลือดร้อนพลุ่งพล่าน
ครึ่งชั่วยามผ่านไป หิมะยิ่งตกหนักขึ้น ลมก็ยิ่งแรงขึ้น
สองฝั่งแม่น้ำหวงเหอทอดยาวพันลี้ กลายเป็นน้ำแข็ง หมื่นลี้ปกคลุมด้วยหิมะปลิวว่อน
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ฟ้าดินพลันตกอยู่ในความเงียบงันอันอึมครึม ราวกับเหลือเพียงเสียงลมกับหิมะ
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง จึงได้ยินเสียงแตรหนักอึ้งดังมาจากนอกเมือง
ผู้คนในเมืองต่างรู้ว่า นั่นคือสัญญาณว่ากองทัพจินเริ่มเตรียมโจมตีแล้ว
เสียงสะท้อนของแตรค่อย ๆ เลือนหายไปในฟ้าดิน ก่อนที่ความเงียบงันชั่วครู่จะกลับมาอีกครั้ง
ผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้คนในเมืองจึงได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากภายนอก
นั่นมิใช่เสียงฝีเท้าของคนเพียงคนเดียว หากเป็นเสียงฝีเท้าของผู้คนนับไม่ถ้วน
เป็นระเบียบพร้อมเพรียง!
เสียงดังตึงตังสะท้อนก้องไปทั่วฟ้าดิน
หิมะบนกำแพงเมืองราวกับสั่นสะเทือนแผ่วเบา
หากยืนอยู่บนกำแพงเมือง ก็จะเห็นกองทัพที่จัดแถวเป็นระเบียบเรียงรายดุจเหล็กกล้าหลอมรวมกันเป็นผืน กำลังเคลื่อนเข้ามาอย่างมั่นคงบนที่โล่งนอกเมืองตงจิง
หิมะบนพื้นถูกเหยียบจนฟุ้งกระจาย กลายเป็นม่านสีขาวราวหมอกที่ลอยคลุ้ง
ระหว่างช่องว่างของกองทัพ มีเครื่องยิงหินขนาดใหญ่ตั้งอยู่เป็นแถว แต่ละเครื่องสูงถึงหกหรือเจ็ดเมตร
ด้านหลังเครื่องยิงหินแต่ละเครื่องมีคนหลายสิบคนช่วยกันผลัก ทิ้งรอยยาวไว้บนพื้นหิมะ
ข้างเครื่องยิงหินยังมีบันไดเมฆที่ประกอบเข้ากับรถห่าน
พวกมันดูราวกับสัตว์ประหลาด กำลังเคลื่อนเข้าใกล้เมืองตงจิง