หนิวเกาทนไม่ไหว เดินเข้าไปชกเยว่อวิ๋นหนึ่งหมัด ก่อนหัวเราะลั่น “เจ้าหนุ่ม ทำได้ดี!”
หยางไจ้ซิง กัวฮ่าว หลี่เหยียน ตู้ซง และคนอื่น ๆ ต่างพากันกล่าวชื่นชม
“เจ้าสร้างความดีความชอบใหญ่หลวง!” บนใบหน้าเยว่เฟยปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น คล้ายภาคภูมิใจในตัวบุตรชาย
“ขอบคุณท่านแม่ทัพเยว่ ทั้งหมดเป็นเพราะคำสั่งสอนของท่านแม่ทัพเยว่ขอรับ!” เยว่อวิ๋นกล่าว
“อย่าเพิ่งรีบดีใจ แม้เจ้าจะสร้างความดีความชอบใหญ่หลวง แต่กลับเคลื่อนทัพโดยพลการ ฝ่าฝืนวินัยทหาร ความดีก็ส่วนความดี ความผิดก็ส่วนความผิด!” น้ำเสียงของเยว่เฟยพลันเคร่งขรึม “มีความดีย่อมต้องให้รางวัล มีความผิดก็ต้องลงโทษ!”
ทันทีที่เยว่เฟยกล่าวจบ รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้คนโดยรอบก็แข็งค้าง
บัดนี้เยว่อวิ๋นสร้างความดีความชอบใหญ่หลวงเชียวนะ!
“ท่านแม่ทัพเยว่...” หนิวเกาคิดจะกล่าวบางอย่าง แต่เยว่เฟยยกมือห้ามไว้
เยว่เฟยกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “แผ่นดินมีกฎหมาย กองทัพมีกฎทหาร นี่คือสิ่งที่ข้าย้ำเตือนมาโดยตลอด!”
เช่นเดียวกับจ้าวหนิง เยว่เฟยเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับการรักษากฎระเบียบอย่างยิ่ง
คนจำนวนไม่น้อยชอบฉวยช่องทาง คิดว่าตนฉลาดหลักแหลม สามารถใช้วิธีการของตนจัดการเรื่องราวมากมายให้ราบรื่นได้
แท้จริงแล้วนั่นเป็นเพียงการคิดว่าตนฉลาดเท่านั้น
เมื่อคนผู้หนึ่งมีความสามารถส่วนตัวเป็นเลิศ เขาย่อมนำคนกลุ่มหนึ่งไปทำงานชิ้นหนึ่งให้สำเร็จได้อย่างยอดเยี่ยม
แต่หากต้องนำกองทัพขนาดใหญ่ หรือแม้แต่ปกครองแผ่นดิน ความสามารถส่วนตัวเพียงอย่างเดียวย่อมไม่พอ จำเป็นต้องมีความเข้าใจอันมั่นคงต่อกฎเกณฑ์ หรือที่เรียกกันว่าความยุติธรรมตามกระบวนการ