วันที่ 24 เดือน 4 ปีที่ 13 แห่งรัชศกจิ้งคัง สายลมบนภูเขาต้าชิงพัดแรงเป็นพิเศษ
บนทุ่งหญ้า เงาดำกลุ่มใหญ่กำลังเคลื่อนพลมุ่งไปข้างหน้า
มองจากระยะไกล พวกเขาดูราวกับฝูงหมาป่ากำลังโถมทะยาน เสียงอึกทึกเกรียงไกร พากันเคลื่อนเป็นขบวน
“ปาลาถู ลงใต้ไปอีก 200 ลี้ก็จะถึงที่ตั้งเมืองเก่าที่ชาวจินพูดถึง ได้ยินว่าชนเผ่าต่าง ๆ บนทุ่งหญ้า ชาวจิน ชาวจงหยวน และชาวชี่ตัน ล้วนไปค้าขายกันที่นั่น”
ผู้พูดเป็นชายร่างอ้วน ผิวคล้ำราวกับดิน ผมปล่อยสยาย ดูคล้ายเนินดินก้อนหนึ่ง ทว่าดวงตากลับดุดันดุจหมาป่า
“เอ๋ากา ข้าได้ยินว่าคนเผ่าเค่อเลี่ยมาถึงก่อนแล้ว เหตุใดระหว่างทางจึงไม่เห็นแม้แต่คนเดียว?” ปาลาถูถามด้วยความสงสัย
เอ๋ากาแค่นหัวเราะ “เผ่าเค่อเลี่ยเสียงดังแต่ไร้ผลงาน บางทีพวกเขาอาจไม่ได้ลงใต้มาเลยด้วยซ้ำ!”
“เช่นนี้ก็น่าสนใจแล้ว” ปาลาถูมองเส้นขอบฟ้าเบื้องหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาถึงทุ่งหญ้าม่อหนาน จึงกล่าวกับคนรอบข้างว่า “ทุ่งหญ้าที่นี่เขียวชอุ่มกว่าม่อเป่ยของเรามาก แม้แต่อากาศรอบกายก็ทำให้รู้สึกสบายยิ่งกว่า”
“ใช่ ชุ่มชื้นกว่า ที่ดินแถบนี้เหมาะแก่การเพาะปลูก” เอ๋ากาทอดถอนใจ
ชาวเร่ร่อนมิได้ล่าสัตว์กันทุกคน แม้แต่ในดินแดนอย่างม่อเป่ย พวกเร่ร่อนเหล่านี้ก็ยังหาหนทางบุกเบิกพื้นที่เพาะปลูกเล็กน้อย
เพราะเมื่อเผชิญหน้ากับการอยู่รอด สิ่งมีชีวิตทั้งปวงย่อมทำทุกวิถีทาง
อินซานในม่อหนานอยู่บนแนวปริมาณน้ำฝน 400 มิลลิเมตร พื้นที่ที่มีสภาพเช่นนี้สามารถบุกเบิกเป็นนาผืนใหญ่ได้