เหล่าขุนพลในห้องต่างลุกพรวดขึ้น สีหน้าตื่นตะลึง นึกว่ากองทัพซ่งบุกมาถึงเมืองไป๋เฉิงแล้ว
“เป็นไปไม่ได้!”
ทุกคนตะโกนขึ้นพร้อมกัน ทำเอาผู้ส่งข่าวสะดุ้งโหยง
“ตูถ่ง กองทัพซ่งอยู่ที่แม่น้ำชั่ว!”
“ไม่ได้มาที่ไป๋เฉิงหรือ?”
“อยู่ที่แม่น้ำชั่ว ไม่ได้มาที่ไป๋เฉิง!”
ทุกคนแทบอยากเหยียบเจ้าหมอนี่ให้ตายคาที่ ทว่าก็พร้อมใจกันถอนหายใจโล่งอก
คนจากเผ่าทาทาร์ถูกพาตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาร้องตะโกนเสียงดังว่า “ท่านแม่ทัพ! พวกเราถูกกองทัพซ่งลอบโจมตี!”
จากนั้นเขาเล่าเหตุการณ์ที่ประสบมาก่อนหน้า แต่สิ่งที่เล่าล้วนเป็นเพียงเรื่องที่ตนเห็นกับตา
กองทัพซ่งยกมามากน้อยเพียงใด เขาไม่รู้ว่าใครเป็นแม่ทัพใหญ่ก็ไม่รู้ ส่วนเมี่ยอู้เจินเซี่ยวหลี่ถู่อยู่ที่ใด ยิ่งถามก็ยิ่งไม่รู้อะไรสักอย่าง
ผู้มาขอความช่วยเหลือผู้นี้มีเพียงประโยคเดียว: หากต้าจินยังไม่ส่งทหารมา พวกเราคงจบสิ้นแน่!
คราวนี้ว่านเหยียนจงหมิ่นปวดหัวอย่างหนัก
ส่งทหารไปหรือ?
ทั้งที่ยังไม่รู้กำลังพลของศัตรูแน่ชัด กลับจะยกทัพไปโดยพลการหรือ?
ใครจะโง่ทำเช่นนั้น?
ว่านเหยียนจงหมิ่นส่งหน่วยสอดแนมจำนวนมากไปยังบริเวณแม่น้ำชั่วทันที ขณะเดียวกันก็เลือกทูตคนหนึ่งให้เดินทางไปที่นั่น อีกทั้งยังเขียนฎีกาฉบับหนึ่ง สั่งให้คนนำส่งไปยังเยียนจิงถึงมืออูจู๋โดยด่วนที่สุด
วันที่ 24 เดือนสาม จางเยว่ ทูตแคว้นจิน ถูกกองทัพซ่งที่ลาดตระเวนจับตัวได้ เขาอ้างว่าตนเป็นทูตแคว้นจิน ไม่นานก็ถูกพาไปยังกระโจมของหนิวเกา