หลิวอี้กล่าวว่า “ปีนี้เราจะเพิ่มจำนวนแกะอีก 100,000 ตัวได้หรือไม่?”
“เพิ่มอีก 100,000 ตัวหรือ?” อันปาไห่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “เกรงว่าจะยากยิ่ง จำนวนแกะของพวกเราก็มีจำกัด”
แท้จริงแล้วเผ่าฉีเหยียนมีวัวและแกะอยู่เท่าใด นับเป็นความลับอย่างหนึ่ง
เช่นเดียวกับที่ชาวซ่งเองก็ไม่รู้ว่าเผ่าทาทาร์มีวัวและแกะอยู่มากน้อยเพียงใด
ทว่า มีข้อมูลอย่างหนึ่งที่พอใช้อ้างอิงได้ เผ่าเค่อเลี่ยซึ่งอาศัยอยู่รอบเมืองวอหลู่ตัวนั้น ครั้งหนึ่งเคยมีแกะถึง 700,000 ตัว โดยเฉลี่ยแล้วแต่ละครัวเรือนมีแกะยี่สิบกว่าตัว
สำนักราชกิจแห่งตงจิงซึ่งอยู่ห่างไกล เคยประเมินไว้ว่า เผ่าฉีเหยียนที่มีจำนวนครัวเรือนถึง 50,000 ครัวเรือน น่าจะมีแกะราว 1,200,000 ตัว
หากแต่ละปีรับแกะจากเผ่าฉีเหยียนได้ 200,000 ตัว จากเผ่าทาทาร์ 500,000 ตัว จากเผ่าเค่อเลี่ยแถบเมืองวอหลู่ตัวอีก 100,000 ตัว บวกกับแกะ 200,000 ตัวที่อินซานส่งมาให้ในแต่ละปี
รวมเป็นแกะ 1,000,000 ตัว
แน่นอนว่า บนทุ่งหญ้ายังมีเผ่าไท่ชื่ออู เผ่าเมี่ยเอ่อร์ฉี ข้างทะเลสาบไบคาลยังมีเผ่าปาลาฮู เผ่าโอ๋ยี่ลา เผ่าหน่ายหมาน ตลอดจนชาวชี่ตันที่อาศัยอยู่ทางตะวันออก คนเหล่านี้ล้วนเลี้ยงแกะได้ทั้งสิ้น
ตามหลักการแล้ว ทุ่งหญ้าสามารถส่งแกะให้ต้าซ่งได้มากกว่า 3,000,000 ตัวต่อปี
หากแต่ละครัวเรือนในต้าซ่งกินเนื้อแกะเดือนละ 5 มื้อ ปีหนึ่งก็จะกิน 60 มื้อ รวมเป็นเนื้อแกะ 120 ชั่ง
แกะ 3,000,000 ตัว หากคิดเฉพาะเนื้อแกะ ตัวหนึ่งให้เนื้อราว 50 ชั่ง รวมแล้วเป็นเนื้อแกะ 150 ล้านชั่ง