แท้จริงแล้ว เกาชิวในบันทึกประวัติศาสตร์กับเกาชิวในเรื่องซ้องกั๋งเป็นคนละคนกัน
เกาไท่เว่ยในประวัติศาสตร์เป็นเพียงขุนนางคนโปรดของซ่งฮุยจง เป็นขุนนางว่างงาน วัน ๆ พากองทัพรักษาพระองค์เดินเตร่ไปทั่ว ไม่ทำงานเป็นชิ้นเป็นอัน
การให้ดาวฟุตบอลไปเป็นจอมทัพของกองทัพหลวงนั้นมีปัญหาอยู่ในตัว
ยิ่งไปกว่านั้น เกาไท่เว่ยของเรายังเคยเป็นนักเลงอันธพาลมาก่อน
คนเช่นนี้เดิมทีก็ไร้ประโยชน์ จะไล่ออกจากราชสำนักเสียก็สิ้นเรื่อง
แต่ถึงอย่างไร เขาก็สร้างฐานอำนาจในเมืองตงจิงมาหลายปี ย่อมมีบารมีและเครือข่ายอยู่บ้าง
จึงมีที่ให้เขาได้แสดงฝีมือ
สำนักองครักษ์หลวงคือหน่วยงานใดหรือ?
หน่วยงานนี้คล้ายกับหน่วยองครักษ์เสื้อแพรแห่งราชวงศ์หมิง เป็นกองทหารส่วนพระองค์ของฮ่องเต้ราชวงศ์ซ่ง มีหน้าที่ตรวจตราเมืองหลวงและควบคุมดูแลกองทัพโดยเฉพาะ
ผู้ดูแลสำนักองครักษ์หลวงในยามนี้คือหวังจงหวัง พระมาตุลาของซ่งชินจงจ้าวหวน
หวังจงหวังเป็นคุณชายเจ้าสำราญที่อาศัยบารมีตระกูล อย่าว่าแต่ให้เขาฆ่าคนเลย ต่อให้ให้ฆ่าไก่สักตัวยังไม่กล้า
ท่าทางขลาดเขลาบนกำแพงเมืองเมื่อวันนี้ ทำให้จ้าวหนิงแทบอยากเตะเขาสักหลายที
แต่เกาชิวไม่เหมือนกัน แม้จะเป็นคุณชายเจ้าสำราญเช่นกัน ทว่าอย่างไรก็คลุกคลีอยู่ในกองทัพมาหลายปี
สำหรับจ้าวหนิง สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือมีทหารองครักษ์ที่สั่งการได้
ใช่ว่าทหารองครักษ์ก่อนหน้านี้ไม่เชื่อฟัง เพียงแต่หวังจงหวังขี้ขลาดเกินไป แล้วต่อจากนี้จะฆ่าคนได้อย่างไร?
หากฮ่องเต้มีรับสั่งแล้วเจ้าหมอนั่นยังยืนนิ่งไม่กล้าขยับ คงน่าอับอายชะมัด
หากเกาชิวกล้ายืนนิ่งไม่ขยับ จ้าวหนิงก็ขุดเรื่องเก่ามาจัดการเขาได้
การจัดการเป็นไปอย่างรวดเร็ว เกาชิวมุ่งหน้าไปสำนักองครักษ์หลวงเพื่อรับตราประจำตำแหน่งทันที
แล้วจะนอนหรือ?
ไม่ ไม่ ศัตรูประชิดอยู่ตรงหน้า ข้าตึงเครียดเกินไป ต้องผ่อนคลายเสียหน่อย
ข้าไม่ได้หลงใหลในรูปโฉมสตรีอย่างแน่นอน ข้าเพียงต้องการผ่อนคลายจิตใจ จะได้หลับสนิท เมื่อหลับสนิทแล้วจึงจะมีเรี่ยวแรงต้านศัตรู