เห็นได้ชัดว่ามีคนบางกลุ่มพอเห็นว่าเรื่องนี้ทำเงินได้ ก็ถึงกับตะลึงงัน
ไม่มีใครคาดคิดว่าสิ่งนี้จะทำเงินได้มากมาย ทั้งยังได้เงินมาอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้!
ในวิชาเศรษฐศาสตร์มีคำคำหนึ่งเรียกว่า “การยึดติดกับวิถีเดิม”
หมายถึงเมื่อใช้วิธีหนึ่งแล้วได้ลิ้มรสผลประโยชน์ ก็ย่อมคิดจะทำเช่นนั้นต่อไป และเกิดความเคยชินจนยากจะละเลิก
ขุนนางต้าซ่งย่อมได้ลิ้มรสผลประโยชน์แล้ว
แต่ก่อนต้องเหน็ดเหนื่อยเก็บภาษีทุกปี คิดหาหนทางจนแทบพลิกแผ่นดิน กว่าจะเก็บเงินได้มากกว่า 30 ล้านพวงก็ยินดีจนแทบเต้นรำ
บัดนี้เพียงส่งคนไปวัดที่ดินให้เรียบร้อย แล้วขึ้นป้ายประกาศขาย บรรดาพ่อค้าก็แห่กันมาซื้อที่ดินจนแทบเหยียบกันตาย
หาเงินจากคนร่ำรวยเช่นนี้ ย่อมดีกว่าไปรีดภาษีจากคนยากไร้ไม่ใช่หรือ?
อีกอย่าง ประชากรทั้งหมดในเมืองหลวงทั้งสี่แห่งท้ายที่สุดมีอยู่ราว 10 ล้านคน ผู้ที่มาซื้อบ้านในเมืองหลวงทั้งสี่แห่งได้ ล้วนถือว่ามีฐานะ อย่างน้อยก็มีรายได้มั่นคง
เรื่องนี้มิได้ส่งผลกระทบต่อชาวนาในชนบท
กล่าวโดยสรุป ตราบใดที่ควบคุมการซื้อขายที่ดินและบ้านเรือนไม่ให้ขยายเกินขอบเขต ก็เป็นเพียงการดึงเงินจากคนมั่งมี
ส่วนขุนนางในราชสำนักที่คิดจะขยายวิธีการนี้ให้ใหญ่โตขึ้น เพื่อดูดเงินเข้ามาโดยไม่ต้องลงแรง สำหรับจ้าวหนิงแล้ว เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด
ไม่มีเหตุผลอื่น เขามาจากโลกปัจจุบัน
“เรื่องนี้พักไว้ก่อน ที่อื่นหากคิดจะกู้เงินจากธนาคารไปสร้างบ้าน ห้ามเด็ดขาด!”
หวังจงหวังกล่าวว่า “ฝ่าบาท หยางโจว หางโจว และเฉิงตูมีคนมั่งมีอยู่ไม่น้อย ที่จริงก็อาจ...”
“ห้าม! ต่อให้มีเงินก็ไม่ได้!” จ้าวหนิงกล่าวหนักแน่น “เงินทุกก้อนไม่จำเป็นต้องหาให้ได้ หากขยายขอบเขตออกไปแล้วควบคุมไม่อยู่ ราชสำนักก็ยากจะควบคุมได้เช่นกัน ผู้ที่ต้องรับผลสุดท้ายยังคงเป็นชาวบ้าน”