อูจู๋กล่าวว่า “ผลงานของกองทัพซ่งในสงครามซ่ง-เซี่ย เป็นสิ่งที่เปิ่นหวังไม่คาดคิดมาก่อน”
“สถานการณ์ในซีเซี่ยอาจมิใช่เรื่องเลวร้ายสำหรับท่าน” หานฉี่เซียนกล่าว “ครั้งอดีต ภายในแคว้นเหลียวแก่งแย่งกันไม่หยุด แม้จะพ่ายแพ้กองทัพซ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภายหลังแคว้นซ่งยกทัพขึ้นเหนือ หมายกลืนเยียนอวิ๋น พระนางเซียวไทเฮาผู้ทรงอำนาจเช่นนั้นอาศัยแรงกดดันจากภายนอก คลี่คลายความขัดแย้งภายในได้อย่างรวดเร็ว บัดนี้ท่านก็ควรอาศัยโอกาสนี้ เอาอย่างพระนางเซียวไทเฮาเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”
อูจู๋เพียงพยักหน้าเล็กน้อย มิได้แสดงท่าทีใด
หานฉี่เซียนกล่าวต่อว่า “เหลียงอ๋องกล่าวตำหนิท่านในราชสำนักอยู่ไม่น้อย เหล่าขุนนางก็คิดฉวยโอกาสชิงอำนาจของท่านไป ทว่าสถานการณ์โดยรวมยังไม่เป็นคุณแก่พวกเรา ราชสำนักยังต้องพึ่งพาท่านเป็นอย่างมาก ผู้คนไม่น้อยมองสถานการณ์เบื้องหน้าออกแล้ว และจะมีอีกหลายคนสนับสนุนท่านพ่ะย่ะค่ะ”
“ว่านเหยียนชางเป็นอย่างไรบ้าง?”
“หลู่กั๋วกงอยู่ที่ซ่างจิงพ่ะย่ะค่ะ”
“ว่านเหยียนชางยังไม่ตาย ต้าจินของเราก็ไม่มีวันสงบ!” สีหน้าอูจู๋เย็นเยียบ แววตาคมกริบดุจคมดาบ
“ท่านอ๋อง ครานี้เกรงว่าจะสังหารว่านเหยียนชางตามอำเภอใจมิได้พ่ะย่ะค่ะ”
“เพราะเหตุใด?”
“สิ่งสำคัญอันดับแรกของท่านอ๋องในยามนี้มิใช่การทำศึกกับชาวซ่ง หากเป็นการจัดระเบียบภายใน ติดต่อชนเผ่าต่าง ๆ ทางเหนือทะเลทราย หากซีเซี่ยยังไม่ล่มสลาย ราชสำนักเราควรเร่งส่งกำลังเสริมไปช่วยเหลือ ติดต่อผู้คนหลายฝ่าย เสริมสร้างความสามัคคีของต้าจิน เรื่องนี้จำเป็นต้องสงบศึกกับแคว้นซ่งพ่ะย่ะค่ะ”
อูจู๋กล่าวว่า “จ้าวกวนเจียยินดีสงบศึกหรือ? เยว่เฟยผู้นั้นจะยอมสงบศึกหรือ?”
“แคว้นซ่งทำศึกมาเนิ่นนาน ผู้คนภายในแคว้นก็เหนื่อยล้าไม่น้อย จ้าวกวนเจียกับเยว่เฟยย่อมต้องคำนึงถึงเรื่องนี้ อย่างน้อยยามนี้ท่านอ๋องต้องจัดระเบียบภายใน ส่วนภายนอกก็ต้องลองเกลี้ยกล่อมชาวซ่งให้สงบศึก เพื่อช่วงชิงเวลาให้แก่พวกเราพ่ะย่ะค่ะ” หานฉี่เซียนกล่าวอย่างจริงจัง “ลองนึกย้อนดูหลายปีมานี้ จ้าวกวนเจยมิได้ทำสงครามสลับสงบศึกกับพวกเราอยู่ตลอดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”