ยามเย็นวันที่ 18 เดือนสิบ ลมหนาวระลอกแล้วระลอกเล่าพัดผ่านถนนในเมืองตงจิง
ผู้คนที่เดินอยู่บนถนนต่างสวมเสื้อผ้าหนาเตอะกันแล้ว
เสี่ยวเอ้อคนหนึ่งกำลังถือกล่องประณีต เดินเข้าไปในหอฝานโหลว อาหารเย็นหอมกรุ่นมื้อนี้ถูกนำไปส่งถึงห้องของจางซือจวินบนชั้นสาม
กิจการเช่นนี้แพร่หลายในเมืองตงจิงแห่งราชวงศ์ต้าซ่งมาหลายปีแล้ว จึงมิใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด
ขณะที่จางซือจวินกำลังเพลิดเพลินกับมื้อเย็น เสียงตะโกนระลอกหนึ่งพลันดังมาจากนอกหน้าต่าง “ข่าวด่วน! ข่าวด่วน! กองทัพหลวงพิชิตทัพกบฏโครยอสามแสนนายได้แล้ว! จับหัวหน้ากบฏได้เป็น!”
เสียงของทหารส่งข่าวดึงดูดสายตาผู้คนมากมาย
เวลานั้น ไช่เม่าเพิ่งเสร็จสิ้นงานประจำวัน เขาเห็นจ้าวติ่งกำลังจะกลับบ้านอยู่ตรงประตูวัง จึงรีบสาวเท้าเข้าไปหา
“ท่านจ้าว”
“ท่านไช่”
“ท่านจ้าว เรื่องศึกโครยอ ท่านควรไตร่ตรองให้รอบคอบสักหน่อย เรื่องนี้อาจเกี่ยวพันถึงการป้องกันชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือและเหอเป่ย หากยืดเยื้อต่อไป ผลที่ตามมาย่อมร้ายแรงเกินคาด!”
“เรื่องที่ท่านกล่าวมา ข้าไตร่ตรองแล้วจะน้อยไปได้อย่างไร” จ้าวติ่งกล่าว “แต่ไท่เว่ยหวังพูดชัดเจนแล้วว่า ศึกโครยอเกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของฟู่โจว ชาวโครยอแสดงจุดยืนด้วยการกระทำแล้วว่าพวกเขาอยู่ฝ่ายชาวจิน หากไม่ถอนรากถอนโคนกำลังต่อต้านซ่งภายในโครยอ ผลที่ตามมาจึงจะร้ายแรงเกินคาด”
ไช่เม่ากล่าวว่า “หากชาวซีเซี่ยยกทัพใหญ่สายหนึ่งไปยังอิ๋นโจวยามนี้ ส่านซีจะสู้หรือไม่?”
“ชาวซีเซี่ยทำเงินจากตลาดการค้าควบคุมไปไม่น้อย โอกาสที่พวกเขาจะยกทัพมามีน้อย”