หลี่เยี่ยนเซียนถอดดาบประจำกายออก ก่อนสวมชุดขุนนางสีม่วงเข้าวัง
หลังจักรพรรดิเสินจงปฏิรูปเครื่องแบบขุนนาง ผู้ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ขั้นหกขึ้นไปแต่ต่ำกว่าขั้นสี่สวมชุดสีแดง ส่วนผู้ดำรงตำแหน่งขั้นสี่ขึ้นไปสวมชุดสีม่วง
ยามนี้หลี่เยี่ยนเซียนดำรงตำแหน่งแม่ทัพเซวียนเวย ขั้นสี่ลำดับรอง จึงสวมชุดสีม่วงตามธรรมเนียม
ส่วนหลี่ซื่อฝู่ยังคงสวมชุดขุนนางสีแดง
เมื่อทั้งสองมาถึงนอกตำหนักเหวินเต๋อ ต่างเพียงพยักหน้าให้กัน มิได้เอ่ยคำใด
ไม่นานนัก ก็ได้รับพระราชโองการให้เข้าเฝ้า
ขณะนั้นฟ้าเพิ่งสาง เหล่าขุนนางผู้ใหญ่ก็มารวมตัวกันอยู่ในตำหนักเหวินเต๋อแล้ว
“กระหม่อมหลี่เยี่ยนเซียน เจ้าฮุ่ยโจว ขอถวายบังคมฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี!”
“กระหม่อมหลี่ซื่อฝู่ จื่อฮุยสื่อกองทัพติ้งเปียน ขอถวายบังคมฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี!”
“ขุนนางทั้งสองไม่ต้องมากพิธี”
“ขอบพระทัยฝ่าบาท”
ทั้งสองเพิ่งได้เข้าเฝ้าจ้าวกวนเจียเป็นครั้งแรก จึงอดตื่นเต้นอยู่ในใจไม่ได้
“เส้าหยาน”
หลี่เยี่ยนเซียนทูลตอบ “กระหม่อมอยู่พ่ะย่ะค่ะ”
“คราวนี้เส้นทางซีเหอได้เจ้าช่วยไว้มาก!” จ้าวหนิงเสด็จลงมา ตบไหล่หลี่เยี่ยนเซียนเบา ๆ
“เป็นเหล่าทหารหลายหมื่นนายแห่งเส้นทางซีเหอต่างหากที่ยอมสละชีวิตปกป้องแผ่นดิน กระหม่อมเพียงออกแรงช่วยเล็กน้อยเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”
ผลงานศึกของหลี่เยี่ยนเซียนโดดเด่นเสียจนผู้ใดได้เห็นก็คงตาพร่า
หลังสังหารทหารซีเซี่ยไปหลายหมื่นนาย เขายังไล่ล่าศัตรูไปจนถึงทะเลทราย แทบจะกวาดล้างอำนาจของซีเซี่ยทางเหนือของหลานโจวเสียจนหมดสิ้น
“ดี! สมเป็นบุรุษผู้กล้าแห่งต้าซ่ง หากทุกคนเป็นเช่นเส้าหยาน แล้วจะต้องกลัวโจรซีเซี่ยไม่ถูกกำจัดไปไย!”
จางซูเย่กล่าวว่า “หวังอี่ทรยศขายชาติ เป็นที่ชิงชังของทั้งมนุษย์และเทพ ส่วนเจ้าเมืองหลี่มีความภักดีและคุณธรรมยิ่ง กระหม่อมเห็นว่าฝ่าบาทควรเลื่อนเส้าหยานเป็นจิงเลวี่ยสื่อแห่งเส้นทางซีเหอ ให้บัญชาการซีเหอเพื่อต้านทานโจรซีเซี่ยพ่ะย่ะค่ะ”