เฉียนจิ่นซูเพิ่งจะผ่อนคลายใจลงได้เล็กน้อย นางกำนัลคนนั้นก็มาอีกครั้ง “คุณหนู ฝ่าบาททรงเรียกพบเจ้าค่ะ”
หัวใจของเฉียนจิ่นซูสะท้านวูบ ถามว่า “ฝ่าบาทจะพบข้าหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
“ฝ่าบาทจะพบข้าด้วยเหตุใด?”
“พวกเราก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ คุณหนูโปรดแต่งกายให้เรียบร้อยแล้วไปเข้าเฝ้า อย่าให้ฝ่าบาททรงรอนานเลยเจ้าค่ะ”
จบสิ้นแล้ว คราวนี้จบสิ้นจริง ๆ
เฉียนจิ่นซูสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย จิตใจดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง นางเดินตามนางกำนัลไปยังสวนด้านหลังอย่างเลื่อนลอย ราวกับวิญญาณหลุดลอยออกจากร่าง
สายตาของนางกวาดไปทั่วบริเวณอย่างไร้จุดหมาย ในใจก็นึกถึงจ้าวกวนเหรินขึ้นมาอีกครั้ง หากถึงคราวนั้นจ้าวกวนเจียใช้กำลังกับนาง นางก็จะขอปลิดชีพเพื่อพิสูจน์ปณิธาน
ไม่รู้ด้วยเหตุใด ถนนที่มุ่งสู่สวนด้านหลังสายนี้ เฉียนจิ่นซูจึงรู้สึกว่ายาวไกลเป็นพิเศษ ราวกับต้องเดินอยู่ถึงร้อยปี
ในที่สุดเมื่อนางเดินมาถึงสวนด้านหลัง ก็ยังคงก้มหน้าเดินอย่างเหม่อลอย ประหนึ่งหุ่นไม้ที่ถูกผู้อื่นชักใย
หลังเลี้ยวผ่านภูเขาจำลองเบื้องหน้า จู่ ๆ นางก็เห็นเงาร่างหนึ่งอยู่ใต้ต้นแปะก๊วยริมสระน้ำ
เป็นเงาร่างที่คุ้นตาอยู่บ้าง
หืม?
นางอดเร่งฝีเท้าไม่ได้ ยืดคอมองไปทางนั้น
ตอนแรกนึกว่าตนมองผิด ครั้นเดินเข้าไปใกล้แล้วมองอีกครั้ง ผู้ที่เห็นกลับเป็นคนที่นางเพิ่งครุ่นคิดถึงอยู่เต็มหัว
“เจ้ามาแล้ว” จ้าวหนิงยิ้มอย่างอ่อนโยน “นั่งสิ”
ทว่าเฉียนจิ่นซูราวกับไม่ได้ยินสิ่งใด นางเพียงยืนนิ่งงัน อ้าปากน้อย ๆ แล้วเอ่ยอย่างอดไม่ได้ว่า “จ้าวกวนเหริน!”
จ้าวหนิงสวมชุดลำลองสีแดง นั่งอยู่ตรงนั้นดูคล้ายพี่ชายข้างบ้านผู้อ่อนโยน “นั่งก่อน นั่งลงแล้วค่อยพูด”