หน้าไม้เตียงแปดวัวแต่ละคันส่งเสียงคำรามกึกก้อง สายธนูอันเหนียวแน่นขึงตึงดุจเสียงมังกรคำราม
ห่าธนูหนาแน่นดุจม่านน้ำตกพุ่งทะลักเข้าใส่ค่ายใหญ่ของกองทัพจิน
ระยะยิงของหน้าไม้เตียงแปดวัวน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ลูกธนูเหล่านั้นมีระยะยิงไกลเกินกว่า 500 เมตรเป็นอย่างน้อย และแม้ตกลงไปในค่ายใหญ่ของกองทัพจินแล้ว ก็ยังสังหารข้าศึกได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ต้องรู้ไว้ว่า ปืนซุ่มยิงทั่วไปมีระยะยิงหวังผลอยู่ที่ 800 เมตร
การระดมยิงปกคลุมพื้นที่อย่างหนาแน่นเช่นนี้ ทำให้จังหวะของชาวจินปั่นป่วนไปในพริบตา
บางพื้นที่ในค่ายใหญ่ของกองทัพจินเริ่มลุกไหม้ ผู้คนแตกตื่นวิ่งหนีกันวุ่นวาย ไม่ว่าเหล่านายทหารจะตะโกนเรียกอย่างไร ก็ไม่มีใครยอมชะลอฝีเท้า
ความหวาดกลัวต่อเปลวไฟเป็นสัญชาตญาณอย่างหนึ่งของสิ่งมีชีวิต
ว่านเหยียนอาหลู่ปู่รู้ดีว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่ช้าก็ต้องพินาศ
กองทัพซ่งยังมิได้บุกเข้ามา แต่กองทัพของตนกลับแตกตื่นอลหม่าน ขวัญกำลังใจของทหารอาจพังทลายลงได้
เขาจึงมีคำสั่งให้ทั้งกองทัพรวมพลทันที
ทหารม้ากวัดแกว่งธงสัญญาณ เสียงแตรศึกดังขึ้น นั่นคือสัญญาณเรียกระดมพลทั้งกองทัพ
กองทัพจินส่วนหนึ่งที่ตั้งขบวนเรียบร้อยแล้ว พากันเร่งมุ่งหน้าไปยังจุดรวมพล
ส่วนว่านเหยียนอาหลู่ปู่ก็เริ่มรวบรวมกองม้ากว่ายจื่อขึ้นใหม่
“สุนัขซ่งบังอาจดูแคลนพวกเราได้อย่างไร!” ว่านเหยียนอาหลู่ปู่ตะโกนเสียงดังต่อหน้ากองทหารม้า “วันนี้ข้าจะเหยียบย่ำสุนัขซ่งให้ราบ จับฮ่องเต้สุนัขนั่นเป็น ๆ!”
ท้องฟ้าใกล้ค่ำ ทว่ายังไม่มืดสนิท
ทหารม้ากองทัพจิน 5,000 นาย แผ่พลังดุจสายรุ้ง พุ่งเข้าใส่แนวทัพซ่งอีกครั้ง