หน่วยสอดแนมรายงานความเคลื่อนไหวของกองทัพซ่งอย่างครบถ้วน
“จ้าวกวนเจียผู้นั้นคิดหรือว่า แค่ส่งทหารราบมาเพิ่มอีกหน่อยก็จะขวางข้าได้ ฝันกลางวันชัด ๆ!” ว่านเหยียนอาหลู่ปู่ตะโกนลั่น “ส่งคำสั่งให้ทหารม้าทุกสายรวมพลโดยเร็ว ระดมกำลังโจมตีกองทัพซ่ง!”
“ท่านแม่ทัพ กองทัพซ่งตั้งค่ายกลศึกแล้ว เกรงว่าจะประสานกำลังช่วยเหลือกันได้...”
“ฮ่า ๆ ๆ ข้ามีกองทหารม้าเหล็กชั้นยอดถึง 5,000 นาย จะต้องกลัวอะไร!”
ว่านเหยียนอาหลู่ปู่ฮึกเหิมยิ่งนัก
ครึ่งชั่วยามต่อมา หน่วยสอดแนมมาถึงค่ายทหารของจ้าวหนิง “รายงาน! กองทัพจินระดมทหารม้าทั้งหมดมุ่งหน้าเข้าหากองทัพเรา!”
เกาชิวได้ยินแล้วพลันคล้ายสุนัขที่ถูกเหยียบหาง เกือบตกใจจนกระโดดโหยง
โชคดีที่จ้าวกวนเจียประทับอยู่ที่นี่ เขาจึงฝืนกลั้นอาการไว้ได้
“ดี! มาได้ดี!” จ้าวหนิงกล่าวเสียงขรึม “ยามนี้กองทัพเราตั้งค่ายกลศึกได้กี่ค่ายแล้ว?”
“กราบทูลฝ่าบาท มีกองทัพ 8 ค่าย รวมกำลังพล 24,000 นายพ่ะย่ะค่ะ!”
“เช่นนั้นก็รอฟังข่าวดีเถิด!”
เมื่อกองม้ากว่ายจื่อของกองทัพจินรวมพลเสร็จ ก็ทะยานเข้าหากองทัพซ่งอย่างรวดเร็ว
ทว่าพวกมันไม่กล้าบุกประจันหน้า เลือกโจมตีปีกข้างและใช้กลยุทธ์บั่นทอนกำลังแทน
ในเวลานั้น กองทัพซ่งทั้งสองฟากเริ่มส่งกำลังมาสนับสนุนตามที่จ้าวหนิงวางแผนไว้
ทหารราบกับพลธนูหน้าไม้ประสานกำลังกัน ฝ่ายหนึ่งตั้งรับ อีกฝ่ายเร่งรุดเข้าไป ใช้ลูกดอกหน้าไม้โจมตีกองม้ากว่ายจื่อ
แม้กองม้ากว่ายจื่อจะอาศัยการป้องกันและความคล่องตัวสูงหลบลูกดอกหน้าไม้ของกองทัพซ่งได้ แต่ก็ไม่อาจก่อกวนอีกต่อไป