เฉียนอวี้ชิงกล่าวว่า “ขอเรียนตามตรง พวกเราร่วมตระกูลกับหรงกั๋วกง เป็นเพียงสายรอง”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” หวังจงหวังลอบครุ่นคิด มิน่าเล่าจ้าวกวนเจียจึงให้พวกเขาขนส่งเสบียงไปยังเติ้งไหล ที่แท้เป็นคนตระกูลเฉียน
ตระกูลเฉียนขึ้นชื่อเรื่องคำสอนบรรพชนเข้มงวดและธรรมเนียมประจำตระกูลดีงาม
หวังจงหวังก็ไม่รู้ว่ากวนเจียรู้จักพี่น้องตระกูลเฉียนได้อย่างไร คงเป็นหรงกั๋วกงแนะนำให้รู้จักกระมัง เขาไม่ได้ซักถามมาก เพียงถามเรื่องสำคัญ
“พวกเจ้ามีเสบียงอยู่เท่าใด?”
เฉียนอวี้ชิงหันไปมองน้องสาว เฉียนจิ่นซูกล่าวว่า “พวกเราทำการค้าเสบียงและสิ่งทอเป็นหลักในเส้นทางสองเจ๋อ หนึ่งเดือนจัดหาเสบียงได้หนึ่งหมื่นสือ”
หนึ่งหมื่นสือเท่ากับหนึ่งล้านสองแสนจิน จะเลี้ยงคนได้สักกี่คน?
จริงสิ กวนเจียกล่าวว่าจะตั้งค่ายทหารที่เติ้งไหล แล้วเตรียมรับสมัครทหารจำนวนเท่าใด?
ไม่มีตัวเลขแน่ชัดเลย!
หวังจงหวังเกาศีรษะ จะให้ไปถามกวนเจียยามนี้ว่าเตรียมจะรวบรวมผู้คนที่เติ้งไหลไว้เท่าใดก็คงไม่ได้
กวนเจียจะตอบเช่นไรเล่า?
เรื่องนี้ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างด้วยซ้ำ
หวังจงหวังกล่าวอีกว่า “หนึ่งหมื่นสือน้อยไปสักหน่อย หากต้องการมากกว่านี้ พวกเจ้าจะสนับสนุนไหวหรือไม่?”
เฉียนอวี้ชิงตกตะลึง หนึ่งเดือนหนึ่งหมื่นสือยังน้อยอีกหรือ?
ไม่เคยได้ยินว่าเติ้งไหลมีผู้คนมากมายถึงเพียงนั้นนี่นา
เฉียนจิ่นซูกล่าวว่า “หากต้องการเพิ่มก็ย่อมทำได้ เพียงแต่ต้องให้เวลาพวกเราสักหน่อย”
“หากต้องเพิ่มอย่างกะทันหัน พวกเจ้าต้องใช้เวลานานเท่าใด?”
“อย่างน้อยสองเดือน”
“เตรียมได้มากที่สุดเท่าใด?”
เฉียนจิ่นซูกล่าวว่า “ห้าหมื่นสือคือขีดจำกัด”
“หนึ่งแสนสือทำได้หรือไม่?”
ล้วนเป็นพ่อค้าด้วยกัน ใครบ้างจะไม่รู้จักต่อรองราคา?