หวังไฉและคนอื่น ๆ เห็นจ้าวหนิงเช่นกัน ต่างประหลาดใจไม่น้อย คิดไม่ถึงว่าจ้าวหนิงจะมาที่นี่อีกแล้ว
คราวนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ฆ่ามันให้ตาย!
หวังจงหวังยังไม่ทันได้ตอบสนอง โจวเยี่ยนก็กล่าวขึ้นว่า “ที่นี่คือที่ว่าการสำนักกิจการพ่อค้าสำนักไท่ฝู่ ไท่เว่ยหวังประทับอยู่ที่นี่ เจ้ายังกล้าก่อเรื่องอีกหรือ!”
พอหวังจงหวังได้ยินคำพูดของโจวเยี่ยน ก็แทบกระโดดขึ้นมาตบหน้าอีกฝ่าย
โจวเยี่ยนเอ๊ย เจ้าอยากตายก็ไปตายที่ส้วมสิ มาหาข้าทำไม คิดจะลากข้าไปตายที่ส้วมด้วยหรือไร!
หวังจงหวังรีบวิ่งเข้าไป สีหน้าเลิ่กลั่ก ก่อนคุกเข่าลงทันที “ฝ่าบาท กระหม่อมมีความผิด!”
เมื่อทุกคนเห็นหวังจงหวังคุกเข่า ต่างตกตะลึงจนแทบอ้าปากค้าง
นี่...นี่...นี่มัน...!
จ้าวหนิงนั่งอยู่ตรงนั้น เอ่ยเสียงเรียบ “เจ้ามีความผิดอันใด?”
“นี่...กระหม่อมไม่ทราบว่าเกิดเรื่องใดขึ้น...”
“ลุกขึ้นเถิด”
หวังจงหวังเห็นว่าน้ำเสียงของจ้าวกวนเจียคล้ายไม่ได้กริ้วโกรธ จึงรีบลุกขึ้น
โจวเยี่ยนยืนตาค้างอยู่กับที่
หวังไฉ จูเซิน หลี่ซวิน และคนอื่น ๆ ก็ตะลึงงัน เบิกตากว้างราวกับเป็ดที่ถูกบีบคอ
หลี่ฉุนเม่า ผู้ดำรงตำแหน่งหลางจงแห่งสำนักตรวจการค้าซึ่งอยู่ข้าง ๆ เห็นการกระทำของผู้บังคับบัญชาโดยตรง ก็เข้าใจฐานะของชายตรงหน้าในทันที
เขารีบเข้ามา “กระหม่อมหลี่ฉุนเม่า หลางจงแห่งสำนักตรวจการค้า ขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท ขอทรงพระเกษมสำราญพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวหนิงไม่แม้แต่จะมองเขา เพียงเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “เรา...ไม่เกษมสำราญ”
ถ้อยคำนี้แม้เรียบเฉย ทว่ากลับแผ่แรงกดดันไร้รูปราวขุนเขาทับลงบนใจหลี่ฉุนเม่า ทำให้เขายืนนิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง