สายลมฤดูใบไม้ร่วงในเดือนแปดพัดผ่านทุ่งหญ้า จนทั่วทั้งผืนแผ่นดินดูเงียบเหงาและอ้างว้าง
หลิวอี้นำคณะทูตต้าซ่งเดินทางมาถึงภูเขาปู้เอ่อร์ฮั่น อันเป็นที่ตั้งของเผ่าฉีเหยียน
วันนั้น เขาได้พบกับข่านเหอปู้เล่อ ผู้นำเผ่าฉีเหยียน
ผู้คนโดยรอบนั่งกันอยู่เต็มห้อง สายตาที่คนเหล่านั้นมองหลิวอี้ล้วนเย็นชาและแฝงเจตนาร้าย ประหนึ่งหมาป่าบนทุ่งหญ้ากำลังจ้องมองลูกแกะ
แม้แต่ลูกชายคนโตของเหอปู้เล่ออย่างอู่ฉินปาเอ๋อร์เฮยยังชักมีดสั้นออกมา ปักลงบนโต๊ะอย่างแรง ราวกับกำลังประกาศบางสิ่ง
คนอื่น ๆ ต่างเผยรอยยิ้มเย็นชา พูดคุยกันพลางส่งเสียงหัวเราะเยาะหยัน
“ผู้มาเยือนเป็นใคร?” อันปาไห่ถามเสียงเย็นชา
หลิวอี้กลับเชิดหน้าขึ้นสูง แทบจะยกคางชี้ฟ้า
ทั้งสองฝ่ายต่างเงียบงัน บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนอยู่ชั่วขณะ
อูรื่อต๋า ผู้ติดตามหลิวอี้มาเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ เขายิ้มประจบแล้วกล่าวว่า “ข่านเหอปู้เล่อ ท่านผู้นี้เป็นทูตของโอรสสวรรค์ต้าซ่ง คราวนี้เดินทางมาพบท่านเพราะมีเรื่องสำคัญ...”
เขายังพูดไม่ทันจบ อันปาไห่ก็ขัดขึ้นว่า “ข้าถามเจ้าแล้วหรือ!”
อูรื่อต๋าสะดุ้ง สีหน้าตื่นตระหนก ก่อนจะฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนแล้วกล่าวต่อ “ข้าติดตามทูตต้าซ่งมา...”
“เจ้าเป็นชาวเค่อเลี่ยหรือ?” อันปาไห่ถาม
“ใช่ ข้าเป็น ข้า...”
“เจ้าเป็นชาวเค่อเลี่ย แต่กลับคลุกคลีกับชาวซ่ง?”
“ข้า...”
“เจ้าสวามิภักดิ์ต่อชาวซ่งแล้วหรือ?”
“ข้า...”
“เจ้าทรยศฮูเอ่อร์จาฮูซือหรือ?”
“ข้า...”
“เจ้าเป็นคนทรยศ!”
“ข้าเพียง...”
“ทหาร! ลากคนทรยศผู้นี้ออกไปประหาร!”
อูรื่อต๋ารีบหันไปขอความช่วยเหลือจากหลิวอี้ “ใต้เท้า พวกเขาจะฆ่าข้า! ช่วยข้าด้วย!”