ฟูจิวาระ คิโยอากิถูกมัดไว้กับโครงไม้ พลางร้องขอชีวิตไม่หยุด
“ไว้ชีวิตข้าด้วย! ข้าเป็นคนตระกูลฟูจิวาระ! ข้าเป็นคนตระกูลฟูจิวาระ! บิดาข้าเป็นคัมปากุ (ผู้สำเร็จราชการ)! พี่ชายข้าเป็นไดโจไดจิน (อัครมหาเสนาบดีญี่ปุ่น)!”
จ้าวเฉินตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง แล้วถามหลิวเจินว่า “คนผู้นี้เป็นคนนำคนไปสังหารคนในสถานทูตหรือ?”
“เป็นมัน! ต่อให้มันกลายเป็นเถ้าถ่าน ข้าก็จำได้!” เมื่อได้เห็นคนผู้นี้อีกครั้ง หลิวเจินก็โกรธจนแทบลุกเป็นไฟ
“บิดาข้าเป็นคัมปากุ! พี่ชายข้าเป็นไดโจไดจิน! ตระกูลฟูจิวาระของเรามีอำนาจล้นฟ้า พวกเจ้าปล่อยข้าไป...”
จ้าวเฉินตบหน้าเขาอีกฉาด
“คัมปากุเป็นตัวบัดซบอันใด ไดโจไดจินก็เป็นตัวบัดซบอันใด!”
จ้าวเฉินตบหน้าเขาติดต่อกันอีกหลายฉาด ก่อนถามต่อว่า “ใครเป็นคนสั่งให้เจ้าสังหารคนของสถานทูตเรา?”
“พี่ชายข้า! พี่ชายข้าเอง!”
“ไดโจไดจินหรือ?”
“ใช่! ใช่แล้ว! เป็นฟูจิวาระ ทาดามิจิ! เขาสั่งให้ข้าทำเช่นนี้ ไม่เกี่ยวกับข้า!”
จ้าวเฉินโบกมือ คนผู้หนึ่งซึ่งชำนาญวิชาดาบก็เดินเข้ามา แล้วเริ่มค่อย ๆ หยิบมีดคมกริบออกมา
ฟูจิวาระ คิโยอากิถูกเฉือนเนื้อถึง 800 ครั้ง ร่างแทบเหลือเพียงโครงกระดูก
สุดท้ายศีรษะของเขาถูกตัดลง แล้วนำไปแขวนไว้ที่ประตูเมืองมิซึกิ
“ขอบพระทัยองค์ชายที่ทรงล้างแค้นให้พวกเรา!” หลิวเจินคุกเข่าลง “นับแต่นี้ไป ข้าน้อยยินดีบุกน้ำลุยไฟเพื่อองค์ชาย!”
เดือนหก ปีจิ้งคังที่สิบสาม เมืองมิซึกิแห่งดาไซฟุถูกกองทัพซ่งยึดครอง ข่าวแพร่ไปถึงอิวามิอย่างรวดเร็ว
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอครู่เดียวก็เข้าสู่เดือนเจ็ดแล้ว
ในเดือนเจ็ด หนังสือพิมพ์ตงจิงเผยแพร่ข่าวอันน่าปลาบปลื้มใจว่า เผ่าเค่อเลี่ยแห่งม่อเป่ยพ่ายแพ้ต่อกองทัพหลวง หัวหน้าเผ่าถูกคุมตัวส่งมายังเมืองหลวงแล้ว