“อะไรนะ! ติงอู๋ถูกชาวซ่งจับตัวไปแล้ว!” จื่อฉี่ตกใจอย่างยิ่ง
แม้ติงอู๋จะโลภมากและวางอำนาจบาตรใหญ่ แต่ก็เป็นคนสนิทของจื่อฉี่
“ขอรับ ท่านหัวหน้า ชาวซ่งสังหารคนของเราไปมากมาย” ผู้ที่หนีกลับมาผู้นั้นเล่าเหตุการณ์ในตอนนั้นอย่างคร่าว ๆ
แน่นอนว่าในคำบอกเล่าของพวกเขา สาเหตุของความขัดแย้งคืออีกฝ่ายไร้เหตุผลและเอาแต่ใจ ตกลงราคากันไว้แล้วกลับมาเปลี่ยนคำพูดต่อหน้า
เรื่องนี้ทำให้ชาวแคว้นจื่อฉี่ทั้งหมดเดือดดาล ทั้งสองฝ่ายจึงลงมือกัน
อาเหวยก้าวออกมากล่าวว่า “ท่านพ่อ ชาวซ่งทำเกินไปจริง ๆ พวกเราส่งม้าและใบชาให้พวกเขาอย่างต่อเนื่อง แต่พวกเขากลับฆ่าคนของเราโดยไม่ลังเล คราวนี้หากไม่ทวงความเป็นธรรม แล้วจะให้ข้าอธิบายกับคนข้างล่างอย่างไร!”
“เจ้าคิดจะทวงความเป็นธรรมอย่างไร?”
“รวบรวมคนกลุ่มหนึ่งไปที่ค่ายเหิงซานทันที!”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าแคว้นต้าหลี่ส่งข่าวมา เกาเลี่ยงเฉิงถูกคุมตัวไปยังเมืองหลวงต้าซ่งแล้ว”
“เกาเลี่ยงเฉิงหรือ?” อาเหวยตกใจอย่างยิ่ง
อาเหวยถึงกับไม่เห็นต้วนเจิ้งเหยียนอยู่ในสายตา แต่เขาไม่กล้าดูแคลนเกาเลี่ยงเฉิงเป็นอันขาด
เหล่าเผ่าอูหมานก่อกบฏต่อแคว้นต้าหลี่ บุกโจมตีเมืองตะวันออกของแคว้นต้าหลี่ กองทัพต้าหลี่ถอยร่นเป็นลำดับ เป็นเกาเลี่ยงเฉิงที่ก้าวออกมากอบกู้สถานการณ์ พลิกกระดานศึกทั้งหมด
คนเหล่านี้จากเผ่าอูหมาน ก็คือชาวแคว้นจื่อฉี่ที่อยู่ตรงหน้าพวกเขานั่นเอง
พวกเขาพ่ายแพ้ให้เกาเลี่ยงเฉิง จึงทั้งเกลียดทั้งหวาดกลัวเขา
ทว่าเมื่อได้ยินว่าเกาเลี่ยงเฉิงถูกคุมตัวไปยังเมืองหลวงต้าซ่ง ผู้คนจะไม่ตกตะลึงได้อย่างไร?