วันที่ 14 เดือนห้า แดนกว่างหนานซีลู่เข้าสู่ช่วงกลางฤดูร้อนพอดี
โชคดีที่บริเวณค่ายเหิงซานมีแม่น้ำลำธารอยู่มาก เซี่ยเฉียนชาวเหนือมาอยู่ที่นี่ได้หนึ่งเดือนแล้ว หลังเรียนว่ายน้ำจากคนท้องถิ่นเป็น เขาก็ลงไปเล่นน้ำในแม่น้ำทุกวันเพื่อคลายร้อน
ชาวสวนแตงโมที่อยู่เบื้องหน้าผลักรถเข็นบรรทุกแตงโมไปใต้ร่มไม้ แล้วส่งเสียงร้องเรียกลูกค้า
ชาวนากลางทุ่งนายังคงง่วนอยู่กับงาน
จางอันเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงชั้นในท่อนล่าง เขายิ้มแย้มเดินไปยังริมแม่น้ำ
“ท่านแม่ทัพเซี่ย! ท่านแม่ทัพเซี่ย!”
จางอันเริ่มตะโกนเรียกตั้งแต่อยู่ไกลลิบ
เซี่ยเฉียนว่ายน้ำมาถึงฝั่ง จางอันเดินเข้ามาหาแล้วยื่นอ้อยให้
“ท่านแม่ทัพเซี่ย ข้าน้อยหาของดีมาให้ท่านขอรับ”
“เอามาจากที่ใด?” เซี่ยเฉียนถาม
ในราชวงศ์ซ่ง อ้อยยังเป็นของฟุ่มเฟือย มิใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะกินได้
“ซื้อมา”
“ซื้อจากที่ใด?”
“ซื้อข้างทาง รีบกินเถิด หวานยิ่งนัก”
เซี่ยเฉียนรับอ้อยมาแล้วเริ่มกัดกิน
เซี่ยเฉียนชะงักไปครู่หนึ่ง มองอ้อยในมือแล้วกล่าวว่า “อ้อยนี่หวานกว่า...”
“หวานกว่าที่เคยกินใช่หรือไม่?”
“ใช่! หวานยิ่งนัก!”
“อ้อยนี้ส่งมาจากเกาะในทะเลใต้ ได้ยินว่าคนของห้างการค้าทะเลใต้แห่งต้าซ่งย้ายพันธุ์มาปลูกจากที่นั่นจำนวนหนึ่ง”
“เกาะในทะเลใต้หรือ?”
“ดูเหมือนจะอยู่ทางใต้ของหลิวฉิว มีเกาะใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง พ่อค้าที่ออกทะเลเรียกที่นั่นว่าเกาะหนานปิน ชาวเกาะปลูกอ้อยชนิดนี้ไว้มากมาย”
เซี่ยเฉียนพินิจดูอีกครั้ง พบว่าเปลือกอ้อยมีสีเข้มกว่าอ้อยที่เขาเคยกินก่อนหน้านี้ ออกดำคล้ำ
จางอันกล่าวต่อว่า “ได้ยินว่าจวนกว่างโจวย้ายพันธุ์ไปปลูกไว้มาก เหลี่ยงเจ๋อกับเจียงตงก็ย้ายไปปลูกส่วนหนึ่งเช่นกัน แต่ภายหลังพบว่าเหลี่ยงเจ๋อกับเจียงตงไม่เหมาะกับอ้อยชนิดนี้นัก กลับเป็นบริเวณยงโจวในกว่างหนานซีลู่ที่ปลูกได้ผลดีเยี่ยม บัดนี้พ่อค้าไม่น้อยในกว่างหนานซีลู่ต่างคิดจะปลูกพืชชนิดนี้”