ซังจิ่งซวินชะงักไป เห็นได้ชัดว่ายังตั้งตัวไม่ทัน
แม้แต่คนอื่น ๆ บนใบหน้าก็ยังมีรอยยิ้ม
“จับตัวไว้” เกาชิวชี้ไปที่ซังจิ่งซวินแล้วกล่าว
ปันจื๋อจากสำนักองครักษ์หลวงหลายคนก้าวเข้าไป ควบคุมตัวซังจิ่งซวินไว้ทันที
“ใต้เท้าเกาไท่เว่ย นี่คือ...”
“ไม่มีอะไร แค่อยากถามเจ้าว่า เสบียงยาที่ส่งไปแนวหน้า หายหัวไปอยู่ที่ใดกันแน่!” รอยยิ้มบนใบหน้าของเกาชิวเลือนหายไปในชั่วพริบตา สีหน้าพลันเคร่งขรึม จากชายชราผู้ใจดี กลายเป็นคนน่ากลัวอย่างยิ่ง
“ใต้เท้าเกาไท่เว่ย เรื่องนี้ข้าน้อยจะทราบได้อย่างไร!”
“ตบเขา!” เกาชิวสั่งสั้น ๆ
ปันจื๋อจากสำนักองครักษ์หลวงคนหนึ่งเข้ามาตบซังจิ่งซวินจนบนใบหน้าปรากฏรอยนิ้วมือทั้งห้านิ้ว
คราวนี้คนรอบข้างต่างตกตะลึงจนตัวแข็ง
ต้องรู้ก่อนว่า ซังจิ่งซวินเป็นถึงข้าหลวงตรวจการขนส่ง!
เป็นขุนนางผู้ดูแลเหอเป่ยตะวันตก!
ยามปกติวางอำนาจสูงส่ง แม้แต่จือฝู่ทั้งหลายยังคอยทำตามคำสั่งของเขา
เหอเป่ยตะวันตกยังเป็นพื้นที่แนวหน้าของต้าซ่ง มีความสำคัญยิ่งยวด ผู้ที่ได้เป็นขุนนางดูแลพื้นที่แห่งนี้ ย่อมมีผู้หนุนหลังในราชสำนักแข็งแกร่งเป็นแน่
เล่ากันว่าซังจิ่งซวินได้รับการแนะนำจากเหอลี่ อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายคนปัจจุบัน และได้รับความโปรดปรานจากเหอลี่อย่างมาก
หลังถูกตบ ซังจิ่งซวินก็ตวาดด้วยความโกรธว่า “เกาชิว! ข้าคือข้าหลวงตรวจการขนส่งแห่งเหอเป่ยตะวันออก เจ้ากล้าดูหมิ่นข้าเช่นนี้หรือ!”
เกาชิวมองคนอื่น ๆ แล้วหัวเราะ “ทุกท่านได้ยินแล้วหรือไม่? เขายังรู้ด้วยว่าตนเป็นข้าหลวงตรวจการขนส่งแห่งเหอเป่ยตะวันออก!”