จางเจี๋ยฟูกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ข้าน้อยไปตรวจสอบมาแล้ว ทางกรมขนส่งเสบียงก็ให้คำตอบมาเช่นกัน ทั้งหนังสือราชการ ตราประทับ และลายเซ็นของผู้ดูแลขนส่งซังล้วนส่งลงมาแล้ว เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ข้าน้อยยังไปพูดคุยเป็นการส่วนตัวกับพ่อค้าที่จัดเตรียมสมุนไพรด้วย จำนวนมีเพียงพอจริง ๆ”
“เรื่องนี้ช่างประหลาดนัก” เยว่เฟยครุ่นคิด
จางเจี๋ยฟูทำงานรอบคอบมาแต่ไหนแต่ไร หากเป็นเรื่องที่เขาตรวจสอบแล้ว โดยพื้นฐานย่อมไม่มีปัญหา
ทว่ารายงานทหารฉบับนี้ของหวังกุ้ยกลับกำลังบอกเยว่เฟยว่า ในกองทัพขาดแคลนสมุนไพร
หวังกุ้ยคงเขียนรายงานสถานการณ์รบส่งออกไปก่อน แล้วจึงทราบว่าสมุนไพรในกองทัพขาดแคลน จึงรีบเขียนจดหมายฉบับที่สองตามมา
ในกองทัพไม่มีคำลวง
“เอกสารที่มีลายเซ็นกับตราประทับของซังจิ่งซวินยังอยู่หรือไม่?”
ในเวลานั้นเอง เกาชิวพลันเอ่ยถาม
จางเจี๋ยฟูกล่าวว่า “สำเนาอยู่กับข้าน้อยพ่ะย่ะค่ะ”
“เอามาให้ข้าดู”
จางเจี๋ยฟูลังเล “นี่...”
เกาชิวยิ้มกล่าวว่า “ข้าเป็นผู้แทนพระองค์ที่พระจักรพรรดิทรงแต่งตั้งมา ก็เพื่อจัดการเรื่องเช่นนี้โดยเฉพาะ!”
เยว่เฟยกล่าวว่า “ไปนำมาให้เกาไท่เว่ยดู”
“ขอรับ”
จางเจี๋ยฟูไปนำเอกสารมา ตราประทับและลายเซ็นบนนั้นยังอยู่ครบ
ยิ่งไปกว่านั้น เอกสารของที่ว่าการกรมขนส่งเสบียงยังมีครบทุกระดับ ตั้งแต่ข้าหลวงตรวจการขนส่งซังจิ่งซวินไปจนถึงเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อย
มองเพียงเอกสารเหล่านี้ ก็เป็นหนังสือราชการที่หาข้อตำหนิไม่ได้แม้แต่น้อย
“เอกสารพวกนี้ไม่มีปัญหา” เกาชิวกล่าว
จางเจี๋ยฟูกล่าวว่า “เอกสารเหล่านี้ไม่มีปัญหาจริง แต่ตูถ่งหวังไม่มีทางพูดเหลวไหล หากเขาบอกว่าไม่ได้รับสมุนไพรเพียงพอ ก็ย่อมหมายความว่าไม่ได้รับจริง ๆ”