“เกาชิว เจ้าทำเช่นนี้ย่อมล่วงเกินคนส่วนใหญ่ในราชสำนัก ขุนนางทั้งหลายจะต้องยื่นฎีกากล่าวโทษเจ้า รอดูเถิด ข้าไม่มีทางเป็นอะไรแน่!” ซังจิ่งซวินหัวเราะเสียงดัง “คอยดูกันต่อไป!”
ยามบ่ายวันที่ 18 เดือนหก ซังจิ่งซวิน ข้าหลวงตรวจการขนส่งแห่งเหอเป่ยตะวันออก ถูกควบคุมตัวและนำไปยังเมืองหลวง
บัดนี้ยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าซังจิ่งซวินกุมข่าวสารจากเบื้องบนเอาไว้มากเพียงใด
แต่สิ่งที่ยืนยันได้คือ แผนการของจ้านต้าฟาง เมื่อมาถึงมือซังจิ่งซวิน ก็ขยายวงออกไปอย่างน่าตื่นตะลึงแล้ว
เห็นได้ชัดว่าในต้าซ่ง ขุนนางทำการค้าขายเป็นเรื่องสามัญอย่างยิ่ง
นี่เป็นสิ่งที่จ้าวหนิงกับจ้าวติ่งกังวลมาโดยตลอด หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป อำนาจย่อมผูกขาดทรัพยากร และช่องว่างระหว่างคนมั่งมีกับคนยากจนก็จะยิ่งถ่างกว้าง
เมื่อผลประโยชน์ของขุนนางจำนวนมากผูกติดกับแคว้นจินอย่างแน่นแฟ้น ครั้นราชสำนักคิดจะยกทัพขึ้นเหนือ หรือแม้แต่เปิดศึกกับแคว้นจิน ย่อมต้องเผชิญแรงต้านมากขึ้นทุกที
ปัญหาการเมืองภายในมักเกี่ยวพันกับสถานการณ์ภายนอกอย่างแยกไม่ออก
ต้นเหตุครานี้มิใช่ตลาดการค้าควบคุม หากเป็นการลักลอบค้าขายที่ขุนนางกระทำกันเป็นการส่วนตัว
แน่นอนว่า ครานี้อาจมีผู้หนึ่งถูกผลักขึ้นสู่จุดสนใจ
บางทีมีเพียงเกาชิวที่รู้ชัดว่า จ้าวกวนเจียรอวันนี้มานานแล้ว
วันที่ 18 เดือนหก ณ จวนเหลียวหยาง เส้นทางตงจิงแห่งแคว้นจิน
จงหานมองรายงานทหารในมือ สีหน้าพึงพอใจยิ่ง
เกาชิ่งอี้กล่าวว่า “จากสถานการณ์ยามนี้ ศึกที่โครยอคงยืดเยื้อยาวนาน ซึ่งเป็นผลดีต่อพวกเรา ท่านจงซูหลิ่ง ก่อนหน้านี้ข้าน้อยได้ยินสายลับเอ่ยถึงเรื่องหนึ่ง”