คนอย่างจ้าวหนิงซึ่งชาติที่แล้วทำงานด้านการเงิน ไม่ค่อยสนใจเรื่องความรักสักเท่าไร
ตอนอายุยี่สิบต้น ๆ เขายังทุ่มเทเวลาไม่น้อยไปกับการตามจีบสาว ๆ หรือประดิดประดอยสร้างบรรยากาศโรแมนติก พูดจาหวานหู
แต่เมื่ออายุมากขึ้น มองเรื่องราวต่าง ๆ ได้ทะลุปรุโปร่งขึ้น เขาก็รู้สึกว่าสิ่งเหล่านั้นสิ้นเปลืองเวลาอย่างยิ่ง
ชีวิตของเขาเรียบง่ายขึ้นเรื่อย ๆ
หากไม่โชคร้ายข้ามเวลามายังราชวงศ์ซ่ง เขาคงทำงานต่ออีกไม่กี่ปีก็หาที่เล็ก ๆ สักแห่งตั้งหลัก แล้วหาคู่ที่เหมาะสม ใช้ชีวิตอย่างสงบไปตลอดชีวิต
ในสายตาของคนอย่างเขา แรงปรารถนาแรกเริ่มระหว่างชายหญิง ส่วนใหญ่เป็นเพียงฮอร์โมนที่พลุ่งพล่านและโดพามีนที่หลั่งไหลเกินพอดี
เมื่อเวลาผ่านไป โดพามีนในร่างกายค่อย ๆ กลับสู่ระดับปกติ แรงปรารถนาเช่นนั้นก็ย่อมเลือนหายไป
มนุษย์ไม่ควรถูกโดพามีนควบคุม จนต้องแสวงหาสิ่งกระตุ้นจากมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับลูกตุ้มนาฬิกา
ดังนั้น คำสารภาพรักที่เขามีต่อเฉียนจิ่นซูจึงเรียกได้ว่าแข็งทื่อราวเหล็กกล้า
สำหรับคนอย่างเขา ความเหมาะสมสำคัญกว่าความชอบหรือความหลงใหล
จ้าวหนิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “หากให้เจ้าดูแลกรมการค้าทางทะเล เจ้าคิดว่าจะเพิ่มรายรับได้เท่าใด”
ใจเฉียนอวี้ชิงพลันหนักอึ้ง คำถามเช่นนี้ตอบยากยิ่งนัก
หวังจงหวังที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองอย่างสมน้ำหน้า โชคดีที่คนถูกถามมิใช่ตน
เรื่องราวในกรมการค้าทางทะเลชวนให้ปวดหัวไม่น้อย
อย่ามองเพียงว่ากรมการค้าทางทะเลทั้งห้าแห่งคึกคัก แต่การค้ากับต่างแดนยากจะควบคุมดูแล หากโชคร้ายเผชิญพายุ เรือก็อาจจมลงสู่ทะเล
ยิ่งไปกว่านั้น ได้ยินว่าตามชายฝั่งยังมีโจรสลัดอาละวาด
“ฝ่าบาท ข้าน้อยเป็นเพียงสามัญชนผู้ต่ำต้อย จะรู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร”