ฟ่านฉงตะโกนว่า “ทรราช! ท่านทำเช่นนี้แล้วจะต้องสูญเสีย...”
จิงเชาตาไวมือไว เขาถือดาบฟันฉับเข้าใส่ทันที
ทหารองครักษ์แห่งราชวงศ์ซ่งล้วนผ่านการคัดเลือกอย่างเข้มงวด คนอย่างจิงเชาที่ได้ชื่อว่าเป็นศัตรูของคนหมื่นคน มีกำลังแขนมากเพียงใด ไม่มีใครรู้
เกรงว่าคงด้อยกว่าเยว่เฟยอยู่เพียงเล็กน้อย
ดาบฟันลงมา ศีรษะของฟ่านฉงก็ถูกตัดขาดในพริบตา
ท่ามกลางโลหิตที่พุ่งกระฉูด ศีรษะลอยหมุนคว้างอยู่กลางอากาศ
สุดท้ายตกลงบนพื้นหิมะ กลิ้งไปใกล้เหล่าขุนนาง จนพวกเขาหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดผวา
พื้นหิมะถูกย้อมเป็นสีแดงไปทั่วบริเวณ
ปากของฟ่านฉงแย้มเล็กน้อย ดวงตายังคงเบิกกว้าง ราวกับกำลังมองโม่โฉว
โม่โฉวขาอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่ ร่างสั่นสะท้านไปทั้งตัว
ภาพตรงหน้าชวนให้รู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง
เมื่อครู่ฟ่านฉงยังเดินอยู่บนถนนกับเขา ทั้งยังพูดคุยกันอยู่สองสามคำ
บัดนี้กลับกลายเป็นศีรษะหล่นลงพื้น
ขุนนางคนอื่น ๆ ต่างไม่กล้าหันมามองทางนี้
“ทรราช! ท่านจะต้องได้รับผลกรรม...”
คำพูดของหวังสือยงยังไม่ทันจบ เสียงฉับหนึ่งก็ดังขึ้น ศีรษะกลิ้งตกลงบนพื้นหิมะ โลหิตจากลำคอไหลทะลักออกมา ย้อมพื้นเป็นสีแดงไปทั่ว ร่างไร้ศีรษะทรุดฮวบลงกับพื้น
เจ้าลี่ปู้สิ้นชีพลงเช่นนี้เอง
บริเวณหน้าประตูวังตกอยู่ในความเงียบงัน เหลือเพียงเสียงลมและหิมะหวีดหวิวอยู่ข้างหู
จ้าวข่ายดึงแขนเสื้อจ้าวจี๋เบา ๆ คล้ายกำลังส่งสัญญาณให้เขา
บิดาบุตรทั้งสองต่างรู้ดีว่า โอกาสมาถึงแล้ว
จ้าวหนิงสังหารคนมากเกินไป ล้ำเส้นที่คนเหล่านี้จะทนรับไหว บัดนี้พวกเขาเริ่มชิงชังจ้าวหนิงแล้ว
สังหารขุนนางต่อหน้าขุนนางมากมาย นี่เป็นเรื่องที่มนุษย์พึงกระทำหรือ?