วันที่ 11 เดือน 1 ปีจิ้งคังที่ 8 หนังสือพิมพ์ตงจิงและหนังสือพิมพ์ด่วนตงจิงเผยแพร่ข่าวสถานการณ์ล่าสุดของโครยอพร้อมกัน
เนื้อหายังถูกส่งไปยังสำนักข่าวในหลายพื้นที่ด้วย
ฮึกเหิมองอาจ บุกไปถึงแม่น้ำยาลู่!
สถานการณ์ในเหลียวตงกำลังไปได้สวย!
บัดนี้ราชสำนักเตรียมเพิ่มกำลังทหารอีก 300,000 นาย!
ชั่วขณะนั้น ผู้คนในเมืองตงจิงต่างพากันส่งเสียงโห่ร้อง
มีคนกล่าวอย่างออกรสอยู่กลางถนนว่า “กู้โครยอกลับคืนมาได้ในไม่ช้าแน่!”
“ยกทัพออกจากโครยอ พิชิตแคว้นจินทางเหนือ เหยียบย่ำข้าศึกจินให้ราบ!”
“ฮ่า ๆ ข้านึกว่าโครยอจะเก่งกาจเพียงใด ที่แท้ก็เป็นแค่ตัวตลก!”
“ใต้หล้าต้าซ่งไร้ผู้ต่อกร!”
“……”
“อะไรนะ! ราชสำนักซ่งเตรียมเพิ่มกำลังทหารอีก 300,000 นายหรือ?” จางเม่าวางถ้วยชา สีหน้าตื่นตะลึงยิ่งนัก
“ขอรับ หนังสือพิมพ์เขียนไว้ชัดเจนแล้ว”
จางเม่ารับหนังสือพิมพ์มาอ่าน เมื่ออ่านจบก็หัวเราะลั่น “ฮ่า ๆ นี่เป็นกลอุบายลวงข้าศึกของชาวซ่งอีกแล้ว อย่าหลงกลเป็นอันขาด!”
“เช่นนั้นเราควรแจ้งเยียนจิงหรือไม่?”
จางเม่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “จงเขียนจดหมายส่งไปเยียนจิงทันที แล้วส่งหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ไปด้วย!”
แม้จางเม่าจะเห็นว่านี่เป็นกลอุบายลวงข้าศึก
แต่หากไม่ใช่เล่า?
หากข่าวนี้เป็นเรื่องจริง แล้วไม่ส่งไปถึงเยียนจิงโดยเร็ว เขาจางเม่าก็ต้องรับผิดชอบ
“ขอรับ!”
สายลับที่แฝงตัวอยู่ในตงจิงเร่งส่งข่าวใหญ่เรื่องนี้ไปยังเยียนจิงโดยม้าเร็ว ให้จงวั่งเป็นผู้ตัดสินใจด้วยตนเอง
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอพริบตาก็ถึงวันที่ 15 เดือน 1 แล้ว
ช่วงนี้หลี่เฉียนซุ่นมีอารมณ์หม่นหมองมาโดยตลอด แต่วันนี้กลับได้รับข่าวหนึ่งโดยไม่คาดคิด
“ว่านเหยียนอู๋ฉี่ไหม่สวรรคตแล้วหรือ?”
หลี่เฉียนซุ่นตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง