เรื่องเช่นนี้ยากจะกล่าวได้จริงๆ
บัดนี้ในหมู่ชาวบ้านต่างเล่าลือกันว่าหานซื่อจงมีใจคิดตั้งตนเป็นใหญ่
ไม่มีลมไหนพัดมาโดยไร้คลื่น!
เหตุใดในหมู่ชาวบ้านจึงมีข่าวลือเช่นนี้?
ชาวบ้านชอบเสพเรื่องซุบซิบ
แต่ต้องมีคนขายข่าว ชาวบ้านจึงจะได้เสพเรื่องซุบซิบ
แล้วคนขายข่าวผู้นั้นเป็นใครกัน?
เป็นไปได้หรือไม่ว่าแท้จริงแล้วเป็นสายลับของชาวจิน?
เกาชิวรีบกล่าวว่า “ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่ง สายลับจินเป็นเพียงตัวตลกที่ก่อความวุ่นวาย หมายยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างฝ่าบาทกับแม่ทัพใหญ่แนวหน้า ช่างไร้เดียงสาน่าขันยิ่งนัก ทว่า...”
“ทว่าอะไร?”
“แม่ทัพหานย่อมภักดีต่อฝ่าบาทอย่างสุดหัวใจ ทว่าคนใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพหานอาจไม่เป็นเช่นนั้น เป็นไปได้หรือไม่ว่าเรื่องนี้เกิดจากคนใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพหาน กระหม่อมเพียงเอ่ยถึงข้อคิดในใจอย่างไม่คิดมาก กระหม่อมโง่เขลา...”
จ้าวกวนเจียกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “จงสืบข่าวลือนี้ไปทางสายลับแคว้นจิน เข้าใจหรือไม่?”
“เข้าใจแล้ว” เกาชิวขานรับ
สิ่งที่เกาชิวเข้าใจอย่างแท้จริงมิใช่เรื่องนี้ แต่เป็นความคิดของจ้าวกวนเจีย
เหลียวตงกำลังทำศึก ไม่ว่าปัญหาจะเกิดจากแม่ทัพนายกองบางคนในเหลียวตงจริงหรือไม่ ยามนี้อย่าก่อเรื่องวุ่นวายจากแนวหลัง
สิ่งที่เกาชิวกล่าวก็ใช่ว่าจะผิด
วงการขุนนางนั้นซับซ้อนลึกล้ำ ผู้ใดจะรับประกันได้ว่าตนสะอาดบริสุทธิ์?
ต่อให้หานซื่อจงไม่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน แล้วคนใต้บังคับบัญชาทุกคนจะเป็นเช่นเดียวกับหานซื่อจงหรือ?
แวดวงชื่อเสียงและผลประโยชน์ก็คือสนามแห่งผลประโยชน์อันใหญ่หลวง หากไร้ผลประโยชน์แล้วจะรวบรวมใจผู้คนได้อย่างไร?
หากไม่แปดเปื้อนโคลนตมแม้แต่น้อย ย่อมถูกผู้คนทั้งกลุ่มรังเกียจ แล้วจะระดมทรัพยากรและกำลังคนไปทำงานได้อย่างไร?