หลี่ซ่านชิ่งตะโกนก้องว่า “นี่เป็นกลอุบายของพวกสุนัขซ่ง! พวกมันไม่กล้าการยกทัพขึ้นเหนือห้าทางเป็นแน่!”
ซีหลินเฮ่อหลู่ก็อยากพูดเช่นนั้น ทว่ากลับอดเอ่ยไม่ได้ว่า “หากเป็นเรื่องจริงเล่า? ถึงกับประกาศลงหนังสือพิมพ์แล้ว”
ใช่แล้ว! ลงหนังสือพิมพ์แล้ว!
หลี่ซ่านชิ่งกล่าวอย่างเดือดดาลว่า “เมื่อเช้ายังเจรจากับพวกเราเรื่องรักษาสันติภาพ พอกินข้าวเสร็จก็ประกาศว่าจะการยกทัพขึ้นเหนือห้าทาง หนังสือพิมพ์จะออกไวถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? เห็นชัดว่าเตรียมการไว้ล่วงหน้า!”
ซีหลินเฮ่อหลู่กะพริบตาโตปริบ ๆ มองหลี่ซ่านชิ่ง ราวกับกำลังบอกว่า: ใช่แล้ว ก็เตรียมการไว้ล่วงหน้า พวกเราจะทำอะไรได้เล่า?
“ทางใต้กำลังวุ่นวาย! พวกสุนัขซ่งไม่กล้าการยกทัพขึ้นเหนือห้าทางเด็ดขาด! ไม่กล้าแน่!”
ซีหลินเฮ่อหลู่ถอนหายใจ เมื่อเห็นหลี่ซ่านชิ่งเสียหน้า เขากลับรู้สึกยินดีอยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้ซีหลินเฮ่อหลู่เป็นผู้รับผิดชอบด้านการทูตกับซ่ง นับแต่ศึกไท่หยวน เขาถูกอวี๋ยุ่นเหวินทำให้โกรธจนกระอักเลือด เบื้องบนเห็นว่าเขามีความสามารถจำกัด จึงส่งหลี่ซ่านชิ่งมาแทน
แม้ภายนอกจะให้ความร่วมมือ แต่ในใจเขาย่อมไม่ยอมรับอยู่แล้ว
“หาก...หากกองทัพซ่งเปิดศึกขึ้นมา จะทำอย่างไร?”
“ก็สู้!” หลี่ซ่านชิ่งเดือดดาลจนแทบปะทุ “กองทัพสวรรค์แห่งต้าจินของข้าไร้ผู้ต้าน ยังจะกลัวพวกสุนัขซ่งหรือ?”
“แต่คำสั่งที่องค์ชายรองส่งลงมาไม่ใช่เช่นนี้กระมัง?” ซีหลินเฮ่อหลู่พลันสงบลง “ลองคิดดูเถิด บัดนี้พวกเราไม่รู้เลยว่าพวกสุนัขซ่งเคลื่อนกำลังไปเหลียวตงมากเพียงใด แล้วการจัดวางกำลังขององค์ชายรองเป็นอย่างไร?”
หลี่ซ่านชิ่งชะงักไปชั่วครู่ เหงื่อเย็นเริ่มผุดบนหน้าผาก เขาอึกอักอยู่บ้าง “เรื่องนี้เป็นความลับ”