“ไม่ต้องมากพิธี” จ้าวโก้วกล่าวเสียงเรียบ
“องค์ชายเสด็จมายังเฉวียนโจวได้ นับเป็นวาสนาของพวกเราจริง ๆ!” หลูจื้ออวิ๋น ผู้ช่วยเจ้าเมืองเฉวียนโจว รีบก้าวออกมากล่าว
“องค์ชาย เชิญทางนี้พ่ะย่ะค่ะ” เกาเทียนหมิง ผู้ช่วยเจ้ากรมการค้าทางทะเลแห่งจังหวัดเฉวียนโจวก็กล่าวขึ้นเช่นกัน
“องค์ชาย เชิญทางนี้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจัดเตรียมรถม้าไว้ให้แล้ว เชิญเสด็จไปประทับพักผ่อนที่เรือนรับรองก่อน”
จ้าวโก้วขึ้นรถม้าสี่ล้อคันหนึ่ง
รถม้าคันนี้หรูหราอย่างยิ่ง ทั้งยังกว้างขวาง ภายในปูผ้าไหมเนื้อนุ่ม และยัดนุ่นชั้นดีไว้ด้านใน
จ้าวโก้วมองผ่านม่านหน้าต่างรถม้า เห็นบ้านเรือนสองข้างทางอยู่ไม่น้อย บ้านเหล่านั้นมีลักษณะพิเศษ แตกต่างจากบ้านเรือนในแผ่นดินจีน ล้วนสร้างโดยชาวต้าสือ
เพื่อให้ง่ายต่อการปกครอง ที่ว่าการแต่ละแห่งจึงจัดแบ่งพื้นที่เฉพาะให้ชาวต้าสือเหล่านี้พำนัก
ในเมืองตงจิงและกว่างโจวก็มีชาวต้าสืออยู่ไม่น้อย ทว่าเมื่อเทียบกับเฉวียนโจวแล้ว ยังมีจำนวนน้อยกว่ามาก
บ้านของชาวต้าสือเรียงรายเป็นแถว หากไม่รู้มาก่อน คงนึกว่ามาถึงแคว้นต้าสือแล้ว
จำนวนเรือในท่าเรือมีมากกว่าที่กว่างโจวหลายเท่า
เดินทางต่อไปอีกช่วงหนึ่ง ก็เข้าสู่เมืองเฉวียนโจว
ภายในเมืองเฉวียนโจวก็ยังมองเห็นชาวต้าสือ ดูท่าคำสั่งของราชสำนักจะไม่ได้รับการปฏิบัติอย่างเคร่งครัดนัก
ตั้งแต่กว่างโจวจนมาถึงเฉวียนโจว จ้าวโก้วได้เห็นกับตาว่าผู้คนในทั้งสองแห่งนี้กระตือรือร้นต่อการค้าขายเพียงใด
เมื่อถึงเรือนรับรอง จ้าวโก้วกลับมิได้พักผ่อน หากเรียกหลิวกว่างเต๋อ จือฝู่ (เจ้าเมือง) มาพบเป็นการส่วนตัว
“องค์ชายมีสิ่งใดต้องการให้กระหม่อมทำ โปรดรับสั่งมาได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”