ชาวประมงบนเรือประมงญี่ปุ่นเห็นเรือรบขนาดมหึมาเหล่านั้น ต่างตกใจจนรีบกลับเข้าฝั่ง คว้าอุปกรณ์หาปลาของตนแล้วหนีเตลิด
สำหรับชาวญี่ปุ่นแล้ว เรือที่ปรากฏอยู่ในตำแหน่งเช่นนี้ย่อมถูกมองว่าเป็นเรือโจรสลัดทั้งสิ้น
น่านน้ำญี่ปุ่นมีโจรสลัดอยู่มากมาย มิได้มีเพียงคนพื้นเมืองบนเกาะญี่ปุ่นเท่านั้น ยังรวมถึงผู้คนที่ลงมาจากโครยอ กระทั่งชาวหนี่ว์เจินในอดีตก็เคยเดินทางลงใต้จากตะวันออกเฉียงเหนือ ปล้นชิงตามชายฝั่งญี่ปุ่นและขึ้นฝั่งบนเกาะใหญ่ของญี่ปุ่น
ไม่ผิด บรรพบุรุษของชาวจินในปัจจุบันนั่นเอง
ในช่วงต้นราชวงศ์ต้าซ่ง ชาวหนี่ว์เจินยังอยู่ใต้การปกครองอันเข้มงวดของแคว้นเหลียว เพื่อแสวงหาทรัพยากรดำรงชีพ พวกเขาจึงถูกบีบให้เดินทางลงใต้สู่ท้องทะเล
เช่นเดียวกับชาวไวกิง
ชาวไวกิงออกทะเลเพราะยากจน ชาวหนี่ว์เจินลงทะเลก็เพราะยากจนเช่นกัน
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า การออกทะเลไปประกอบอาชีพโจรสลัดมิจำเป็นต้องอาศัยเทคโนโลยีสูงส่ง ขอเพียงมีความกล้าก็พอ
เรือรบของชาวหนี่ว์เจินย่อมไม่สมบูรณ์พร้อมเท่าของชาวซ่ง ทว่าการอยู่บนแผ่นดินใหญ่มีแต่ทางตาย พวกเขาจึงพากันลงใต้
หากระบุเวลาให้แน่ชัด น่าจะเป็นเดือนสาม ปีที่สามรัชศกเทียนซีแห่งรัชสมัยเจินจงแห่งต้าซ่ง เรือรบ 50 ลำเข้าโจมตีญี่ปุ่นอย่างฉับพลัน
แน่นอนว่าเรือรบทั้ง 50 ลำนั้นมิอาจเทียบขนาดกับเรือรบของต้าซ่งที่เดินทางมาถึงเกาะใหญ่ญี่ปุ่นในยามนี้ได้
แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการที่ชาวหนี่ว์เจินจะบดขยี้ญี่ปุ่นหลังขึ้นฝั่ง
เล่ากันว่า ชาวหนี่ว์เจินกลุ่มนี้ซึ่งในยามนั้นถูกมองว่าเป็นคนเถื่อนไร้อารยธรรมในแคว้นเหลียว ครั้นขึ้นฝั่งแล้วก็สังหารชาวเกาะจนหมดสิ้นตลอดเส้นทาง