“จงหานอยู่ห่างจากที่นี่เพียง 20 ลี้ เขาย่อมรู้ข่าวแล้วเป็นแน่” จางซูเย่กล่าวอย่างมั่นใจ
“แล้วเขาจะรับมือกับสถานการณ์ต่อจากนี้อย่างไร?” จ้าวหนิงถาม
รู้เขารู้เรา จึงจะรบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง
ทุกคนต่างเงียบลง
เกาชิวกลับชิงตอบว่า “เขาย่อมระดมกำลังเสริม และส่งทหารที่ยอดเยี่ยมที่สุดมาแน่!”
“เพราะเหตุใด?”
“เพราะฝ่าบาทผู้ทรงพระปรีชาและเกรียงไกรประทับอยู่ที่นี่ เขาจึงไม่กล้าดูแคลนอีก ย่อมต้องทุ่มกำลังทั้งหมดเป็นแน่!”
“เช่นนั้นทางเยว่เฟยก็มิใช่ว่า...”
เกาชิวยังคงมีท่าทางราวกับตนเก่งกาจเหลือเกิน ก่อนกล่าวว่า “ฝ่าบาทมิได้ตรัสถึงวิภาษวิธีอยู่เสมอหรือ สิ่งต่าง ๆ พัฒนาไปท่ามกลางความขัดแย้งและเอกภาพ เมื่อความขัดแย้งโดยรวมเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ จงหานย่อมต้องปรับเปลี่ยนวิธีรับมือกับความขัดแย้งที่มีกับเยว่เฟย”
จ้าวหนิงมองเกาชิวอย่างประหลาดใจ เจ้าหมอนี่เหตุใดจู่ ๆ ถึงเก่งกาจขึ้นมาได้?
“แล้วเราควรทำอย่างไร?” จ้าวหนิงถามอย่างสนใจ
“แน่นอนว่าต้องส่งกองทัพใหญ่ไปโจมตีทันที กำจัดข้าศึกจินให้สิ้นซาก! เมื่อมีฝ่าบาทอยู่ เหล่าทหารต้าซ่งทุกคนย่อมไม่กลัวตาย หาญกล้าสังหารศัตรู ตอบแทนราชสำนักและฝ่าบาท ฟื้นฟูเยียนอวิ๋น ย่ำเหลียวตงให้ราบ อีกไม่นานก็จะสำเร็จ!”
จ้าวหนิง: เชี่ย! เพิ่งคิดจะชมสักสองคำ เจ้าหมอนี่ก็เผยธาตุแท้ออกมาเสียแล้ว!
จ้าวหนิงเดินกลับค่ายไปตลอดทาง
เกาชิวยังคงพึมพำไล่หลัง “ฝ่าบาท ข้าศึกจินถูกกองทัพเราสังหารจนขวัญหนีดีฝ่อแล้ว ต้องฉวยโอกาสนี้ไว้ หากผ่านหมู่บ้านนี้ไปแล้ว ก็ไม่มีร้านหน้าให้แวะอีก!”
เมื่อกลับถึงกระโจมบัญชาการ ขุนนางบุ๋นและขุนพลทั้งหลายต่างอยู่ในค่าย